Bir kadın ya sever, ya da nefret eder; ortası yoktur.

Olan şuydu, kalbim deli gibi atıyordu.

İnsan kendinden korkar, kendi gerçeğinden; en çok da duygularından. Sürekli aşkın nasıl da harika bir şey olduğundan bahseder durur.

Aşk, nefretin söndürdüğünden daha fazla ateş yakar.

Aşk bir emre dönüştüğünde, nefret hazza dönüşebilir.

İnsan, sevdiğinden korkar, fakat korktuğunu sevemez.

Gök ve yer senin gelişine sarsılıyor, yağmurlar yağıyor, bu korkuyu sanki hiç görmedim.

Cefâya sabr ider ölüp gidince âşık-ı sâdık
Adavet idemez yâra mahabbet itmez ağyâra

Biz erkekler daha çok söyleyebilir, daha fazla yemin edebiliriz; Ama gerçekte gösterişimiz, duygularımızdan üstündür. Çünkü; her zaman yeminlerimizde cömert, ancak aşkımızda samimi değiliz.

Birinden korkunca ondan nefret edersiniz ama boyuna da düşünüp durursunuz onu.

Nefret eylemde bulunma gücünü kısıtlar.

Değişim korkusunun ve fiziksel acının hissedildiği yer aynı. Sosyal ya da duygusal acı aynen fiziksel acı gibi gerçek ve yoğun hissediliyor.

Korku, nefret ve şüphe zihninizi daraltır.

Huzur sabitlikte, heyecan değişimde, mutluluk küçüklükte, büyüklük aşkta vardır.

En cesur kişiler bile, ani şeylerden korkarlar.

Korku insanı acımasız yapar.

Sabırsızlık korkudur.

Nefret, başarısızlığa uğramış sevgidir.

Korktuk evet cezalanmaktan ki vazgeçtik sevdalanmaktan.

Ağlamak, öfke, delice nefret, doruklarda aşk, doyumsuz sevinç, kahreden keder, kısaca hayat ve nefesindir.