Hayat bir kuruluşun değil, bir yıkılışın ifadesidir. Neden doğuyoruz? Ölmek için neden kuruyoruz? Yıkmak için.

Varoluşa bir parmak çalıyorum. Hiçbir şey koktuğu yok! Neredeyim ben? Kimim? Bu dünya denen yer de neresi? Bu dünya da ne demekmiş?

Buradan sonra neler olacak? Nereye gidiyoruz? Cennet diye bir yer yok mu?

Ama eğer ben ben değilsem yeni bir sorun çıkıyor: acaba kimim?

Yaşamak sözlük sayfalarında kalmış adınız mı.

Yoksa ben, yok mu oldum.

Kimsin? Ne istiyorsun? Nereye gidiyorsun? Kime hizmet ediyorsun ve kime güveniyorsun?

Böyle bir ölümü de hak edecek kadar anlamsız bir hayat yaşamış olamam.

Peki, kim kurtaracak beni var olmaktan?

Belli, vardı yaşarken
aradıkları bir şey.
Ama soran nerde, ne?
Yağmurda yağmurlandılar,
Karlandılar karlarda.
Ama soran nerde, niçin?
Eğlendiler.
Dertlendiler.
Ama soran nerde, neyle?
Küfrettiler.
Güldüler de.
Ama soran nerde, neden?

Bu resim, bu yazı kimin?” diye sordu.

Zâten inancımız olmasa, vâr olmanın anlamı anlamsızlıktan başka bir anlama gelir miydi?

Ortalık öyle olsun ki, Farklı olduğumdan değil Varolduğumdan fark edileyim.

Geçmişsizseniz, geleceksizsinizdir. Fakat geçmiş sizseniz, gelecek de sizsiniz demektir.

Aslında insanlar da Tanrı'nın reklamı değiller mi?

Eğer hayatın anlamı olsaydı, onda anlam aranmazdı.

İnsan gövdesine başkalaşarak kendine "ben" der.

Canlıları hayatta bırakan yiyecek değildir, bağlanacak bir şey bulmalarıdır, hiç bağsız bir can olmamıştır.

Nasıl geldim ben bu dünyaya? Neden bana danışılmadı? Madem katılmaya zorlandım, nerede şu yaşamın yöneticisi? Kendisiyle görüşmek istiyorum!

Nasıl olur da insan kendine uygun gördüğü rol uğruna, kendini ortadan kaldırır?