Çalışmak, uçup gidebilecek bir alışkanlıktır; bırakması kolay, yeniden başlaması zor bir alışkanlıktır.

Kimi insanlar yaşamda hiçbir amaca sahip olmadan yaşarlar. Bu gibi insanlar, bir nehir üzerinde akıp giden saman çöplerine benzerler. Onlar gitmez; ancak suyun akışına kapılarak akar giderler.

Nereden geldiğiniz değil, nereye gittiğiniz belirlesin bundan sonra şerefinizi!

Yaşadığım sürece çalışırım, çalışamadığım an ise ölmüş sayılırım.

Ne aradığını bilmeyen bulduğunu bilemez.

Özgürlüğümüz; mecburiyetlerden vazgeçmek için bir özgürlük değil, bizim olan sorumlulukları üzerimize almak için bir özgürlüktür.

Düşüncenin, isteğin ve iradenin olmadığı yerde özgürlük olmaz.

Amaçlar beygir olsaydı, dilenciler süvari olurdu!

Doğru çalışma ve irade gücünün uygulanması hayatımız üzerinde aynı etkiye sahip değil mi?

Eğitimin gerçek amacı uyandırmaktır.

Yaşayacak bir 'niçin'i bulunan, hemen her 'nasıl'a dayanabilir.

Çalışmak yaşadıklarımızdan çok daha fazlasıdır, o bize yaşamın kendisini verir.

İstediğini bilen yanılmaz.

İnsan, istediği an özgür olur.

Bilinç, bilgilendiren İrade.

Başarmak istediğimin ne olduğunu soracak olursanız yanıtı farkındalık yaratmaktır ki o zaten öğretmenin başlangıcıdır.

Beynimiz yerinde durduğu sürece bu halkaya tutunmalıyız.

Her koşulda direnmeyi beynimiz öğretti bize. Onu kimse alamaz elimizden.

Beynimizi de söküp alamazlar ya; o bizim.

Kendi varlığını bile amacına feda edebilen insan iradesine karşı hiçbir şey direnemez.