Başka birisinin başına geldiği sürece her şey eğlencelidir.

İnsanım, insana dair hiçbir şey bana yabancı olamaz.

İlkel bir canlıyla karşılaşıldığında yakınlık, ilkel insanla karşılaşıldığında yabancılık duygusu gelişir.

Karşınızdakilerin “insan” olduğunu hiçbir zaman unutmayın!

Beni ancak bir âmâ gördü, göremeden anladı neler hissettiğimi. Dertsize zevâl olmaz. Bana ancak dilsiz anlattı dili olanın dile getiremediklerini. Teşbihte kusur olmaz.

Onu anlamak için o olmak gerekir.

İnsan bir başkasının sesini ne kadar duyabilir içinde?

İnsanları anlamak için, tarihini bilmek gerekir.

Bir yanımız geçmişin dert kuyusunda, bir yakamızı geleceğin kaygısı çekiştiriyor.

Her şeyi anlamak insanı hoşgörülü yapar.

Bir başka insanın tam olarak ne dilediğini hiçbirimiz bilemeyiz.

Bütün topluluklar kendi içerisinde bir hıpnoz halinde, sürü halide yaşıyorlar. Çünkü; İnsan demek? Kendi sürüsü içerisinde yaşayana denemez. İnsan öteki sürüyle diyalog kurana ‘insan’ denir.

İnsana aklı, dertlerinden kurtulması için verilmiştir.

Bir insan acı duyarsa canlıdır. Başkasının acısını duyarsa insandır.

Beni tanımak isterseniz kafamın içindekileri öğrenmek zorundasınız ve bende sizi tanımak istersem, 'Bu kişi şişman, bu kişi zayıf, bu kişi Yahudi, bu kişi Katolik' diyemem. İnsan bu denli basit değildir.

Yakından baktığında herkesin hayatla başı derttedir, istisnasız herkesin.

Bilinmemekten değil başkalarını bilmediğimde üzüntü duyarım.

Hiçbir zaman suçlanmadığım şeylerden biri de insanları umursamamamdır.

En büyük insan; kendini en çok sayıda insanın yerine koyabilen insandır.

Kendin dışında birini tanımak zordur.