Yaşam Felsefesi

Uzun yaşamak için değil, doğru yaşamak için çabalamalıyız.

Hayat, geriye doğru anlaşılır ama ileriye doğru yaşanır…

Yaşıyorsak, hala umut var demektir.

Geçmişi unutan, şimdiyi ihmal eden, gelecekten korkan insanların ömrü çok daha kısa, çok daha karışıktır. Son anlarını yaşarken zavallılar çok geç farkına varırlar ki zamanı bir hiç uğruna didinip geçirmişlerdir.

Gelecek olan her şey belirsizlik içinde yatar. Hiç durup beklemeden yaşa!

Kullanmasını bilen için yaşam uzundur.

John Lennon’ın dediği gibi 'Biz gelecek için hayal kurarken hayat başımızdan geçenlerdir.' Ama gençken bu bilince sahip olmak istemezdim.

Gerçek farkındalık saflık ve anı yaşamaktır.

Bazı şeyleri kabul edip, isyan etmeyi bırakmamız gerekiyor.

Mutlu bir hayat olanaksızdır; insanın başarabileceği en iyi şey kahramanca bir hayattır.

Kim ne derse desin, mutlu insanın en mutlu anı, uykuya daldığı andır ve mutsuz bir insanın en mutsuz anı, uykudan uyandığı andır. İnsan hayatı, bir tür hata olmalı.

İleriyi önceden görebilseydik, çocukların ölüme değil, hayata mahkum olan, ama henüz cezalarının ne anlama geldiğini bilmeyecek kadar bilinçsiz olan masum mahkumlar olduğunu görebilirdik. Yine de her insan ileri yaşlara... "bugün kötü ve her gün daha da kötüleşecek, ta ki en kötüsü olana kadar," denilebilecek bir hayat durumuna ulaşmak ister.

Hayat berbat bir şeydir. Hayatımı onu düşünerek geçirmeye karar verdim.

Yaşam kısadır ve gerçek; uzak başarılara çalışır ve uzun ömürlüdür: Bırakın gerçeği konuşalım.

Elbette, Aşırı Yol, sizi Örümcekler Yuvası Vadisi'ne götürse bile Bilgelik Sarayına götürür. Sadece parazitlere dikkat edin.

Hayat dediğin uzun bir yorulma sürecidir.

Dilediğin gibi yaşa, nasılsa öleceksin!

Aşağıda olan düşmekten korkmaz.

Dünyaymış! Dünya da ne demekmiş? Dünya işte bizim olduğumuz yerdir, hayat da bizim yaşadığımızdır.

Güneşe açılan her gözde, yaşamak hazzının pırıltısı vardır.

Ne mutlu gençliğinde yatmış ve tüm servetini, gerçek ve tutkulu bir okuma sevgisini sımsıkı tutmuş olana.

Bir şeyin verdiği zevk, aynı zamanda bağımlı olunmasına yol açar. İnsan kendini o şeyin içinde yitirir. Kendini değişken zevk ve acı izlenimleri içinde yitiren birisi, tinsel kavrayış yoluna girmez.

Yaşamın kurtuluşu sadece mantığa değil, aynı zamanda düşünce üretimine de bağlıdır.

"Doğru yaşam"; ne zaman başlar ki bu? "Kaçırılır" mı yoksa yanından geçip gidilir mi?