Siyaset Felsefesi

Ordu, polis ve adaleti içeren devlet çarkı bir sınıfın bir başka sınıfı ezmek için kullandığı araçtır.

Güce adalet kazandırmanın bir yolu her zaman bulunmuştur ama, adalete güç kazandırmanın bir yolunu bulmaya yaklaşan olmamıştır.

Krallar halk yaratamazlar, ne kadar uğraşsalar da boşuna. Ama halklar önder yaratabilir ve hep yaratmak istemişlerdir.

Toplumsal kötülüğün kaynağı "Bu benim!" diyen kişi değil, "Sen benim eşitim değilsin," demeyi ilk akıl eden kişidir.

Siyasal kurmacada yaşayan yurttaşsa eşitsizlik diyarına düşmüş insandır.

Halkın efendisi olmak isteyen, onun kölesi olmaya mecburdur.

Nihayet, küreselleşme yadsınmaksızın dizginlenebilir, piyasa ortadan kaldırılmaksızın çerçevelenebilirse, demokrasi bir yandan somut varlığını sürdürürken gezegensel boyuta ulaşabilir ve bir imparatorluğun dünya üzerindeki tahakkümü sona erebilirse, o zaman özgürlük sorumluluk, onur, kendini aşma ve ötekine saygıdan oluşan yeni bir sonsuzluğun kapıları açılacaktır. Bu da hiper-demokrasi olarak adlandıracağım şeydir. Hiper-demokrasi, bizi demokratik bir dünya yönetimine ve bir dizi yerel ve bölgesel kurumun yerleşmesine götürecektir.

Özgürlük içinde doğan, adalete dayanan bir devlet, tanrısal düşüncenin yeryüzünde gerçekleşen bir damlası gibidir.

Özgürlük özgürlüktür, eşitlik ya da hakkaniyet ya da adalet ya da insan mutluluğu ya da rahat bir vicdan değil.

Hem özgürlük hem de eşitlik, yüzyıllar boyunca insanoğlunun peşinden koştuğu başlıca hedefler arasındadır.

Kurtlar için özgürlük, çoğu zaman koyunlar için ölüm anlamına gelir.

Nerede başlıyordu faşizm? Atılan ilk bombalarda, ya da üzerine yazılıp çizilen terörde değil.

Faşizm, atılan ilk bombalarla başlamaz, her gazetede üzerine bir şeyler yazılabilecek olan terörle de başlamaz.

Greklerin şu sözünü unutarak filozoflar bile savaşı insanlığı yücelten bir şey olarak övgüleyecekler: Savaş öldürdüklerinden daha fazla neden olduğu şeytanilikler yüzünden kötüdür.

Hükümetin gözle görülür şekilde kibirli ve keyfi aşırılıklarına açıkça karşıyım.

Fransa, sınırlarını belirli olmayan bir süre için kapattı. Şehirlere asker yığıldı, tanklar sokağa çıktı. Polise, şüpheli gördüğü herkese dair 'vur, indir' yetkisi verildi. Şüpheli olduğu düşünülen kişilerin evlerine girme, mahremiyetlerini ihlal etme hakkı tanındı. Hatta şüpheli kişileri sınır dışı etme, vatandaşsa vatandaşlıklarını iptal etme hakkı getirildi. Paris saldırısının ardından 'artık savaştayız' diyen Hollande'ın ilan ettiği durum, demokratik rejimin istisnai durumlar karşısında ne kadar zayıf, kırılgan ve aciz olduğunu bir kez daha göstermiştir. Seküler hukuk, istisnayı belirleyenenin esas otorite olduğu, istisnanın kaideyi belirlediği bir alandır ve mevcut Fransa bunun mükemmel bir örneğini sunmaktadır. Fransa, artık demokratik bir ülke değil; demokrasisini askıya almış bir ülkedir.

Çoğunluğun azınlık tarafından yönetimi tiranlıktır; azınlığın çoğunluk tarafından yönetimi de tiranlıktır. Her iki durumda da? senin istediğin gibi değil, bizim istediğimiz gibi yapacaksın' kuralı geçerlidir.

Her insan, başka bir insanın eşit özgürlüğünü ihlal etmemesi koşuluyla, istediğini yapmakta özgürdür.

Kahramana tapınma, özgürlüklere saygının en az derecede bulunduğu yerlerde en güçlü seviyededir.

Tutuculuğun asıl kaynağı militanlık ve Liberalizmin asıl kaynağı endüstriyalizmdir.

Devlet müdahalesinin sınırı var mıdır? Ve eğer var ise, sınırı nedir?

Devletin müdahalesi, ıstırabı azaltmak yerine sonuçta onu arttırır.

Zorba, tersyüz edilmiş bir köleden başka bir şey değildir.

Özgürlük sadece bir kişinin hakkı değil, herkesin hakkıdır.