Siyaset Felsefesi

Hükümet esas olarak ahlak dışıdır.

Sosyalizm köleliği gerektirir.

Toplumsal ve siyasal düşüncenin bu kuramı [Marksizm] bir kenara atılmıştır ama yok edilememiştir. Kendiliğinden gelen tepki ile değişiklikler kaçınılmazdır.

Siyasal iktidar baskıcıdır ama bu insan içgüdülerinin kendisinden gelir.

Marksizm bir kenara atılmıştır ama yok edilememiştir.

Savaş her şeyin babası ve kralıdır; kimini tanrı, kimini insan olarak ortaya çıkarır; kimini köle, kimini özgür kılar.

Ne şaşırıyorsunuz bre reziller! Yoksa oyun oynamak sizinle devlet yönetmekten daha iyi değil mi?

Adalet, milletlerin ekmeğidir; milletler daima adalete acıkırlar.

Adaletsizliği bir yangından daha çabuk önlemeliyiz.

Yanlış bir hükümet sistemi tarafından insanlar birbirine düşman hale getirilmediği sürece, insan insanın düşmanı değildir.

Herhangi bir yerde özgür kurumların yenilgisi, dünyanın her yerinde yenilgi demektir.

Asıl sorun çok az değil, çok fazla devlettir.

Politikacı, bir fiiliyatta ya da onu izah etme durumunda aynı zamanda büyük felsefe yapamaz. Fakat felsefî ve etik temelleri olmaksızın hareketmesi hâlinde hata işleme tehlikesiyle karşı karşıyadır. O zaman fırsatçılığa batma tehlikesi içindedir. Hatta bir şarlatan olma tehlikesiyle de karşı karşıyadır.

Sosyalizm, aynı zamanda, ihmal edersek, en güzel toplumsal inşamızı parçalara ayıracak olan öjenik gerçeğin sert kayasıyla da karşı karşıya getirir.

Her an kendisinden kurtarılmaya ihtiyaç duymayacak kadar erdemli ve bilge bir ülke hiç olmadı.

Güç zenginlikle ölçülmez; fazla zenginlik gücü aşındırabilir ve zenginlikler; cumhuriyetlerin güç ve refahı açısından özellikle tehlikelidir. Bu bilgece buluşlar, unutulmaz olmakla geçerliliğini yitirmez.

Bu hükumet ülkenin özgürlüğünü korumuyor. Doğrunun ve yanlışın ne olduğuna çoğunluğun değil de vicdanın karar verdiği bir hükumet sistemi olamaz mı?

Modern toplumda sorumluluğun bürokratizasyonu içinde oluşturulan devasa kolektif güçler, 'kötülüğün bayağılığı'nı üretmiştir.

Devlet hiçbir zaman bireyin zihinsel ve ahlaki iç dünyasıyla yüzleşmez; sadece vücudu ve de duyularıyla karşı karşıya gelir.

Şiddetin aşırı biçimiyse, Herkes'e karşı Bir'dir; ve böylesi, şiddet araçları olmaksızın mümkün değildir.

İktidar ile şiddet birbirine karşıttır, iktidarın bitmeye başladığı yerde şiddet başlar.

Devletler arasinda savaşın ortadan kalkması, iktidarin da sonunu getirir mi?

Herkesin suçlu olduğu yerde kimse suçlu değildir.

Hiçbir devlet sonsuza kadar güçlü veya sonsuza kadar zayıf değildir.