Felsefe

Bu sessizlik, bu ortak cehalet, yeryüzündeki en acımasız şeyler. Artık sevmiyor olmak, nefret etmekten daha beter. Ölüm de acı çekmekten daha beter.

Gerçek; ölümü yok etmiyor, mesafeleri azaltmıyor, zamanı geciktirmiyor ama bize aslında ne olduğumuzu anlatıyor.

İnsanlık, ölüm korkusu üzerine kurulmuş bir yenilenme arzusu.

Yaşama duyduğumuz öfke dışında bir cehennem yok.

Çıldırıyor muyum? Hayır, çılgın olan gerçeğin kendisi.

Işıkta görüntümüz var. Oysa karanlıkta biz varız.

Dar görüş, insan zekâsının bir hastalığıdır.

Her şey nereden baktığınıza bağlıdır.

Olaylar değişmez, biz değişiriz.

Felsefe: Çözümsüz problemlere verilen anlaşılmaz yanıtlar.

Eğer ortalama bir insandan "yaşam yalanı"nı alırsanız onun mutluluğunu da almış olursunuz.

Binlerce sözcük yapamaz bir tek gerçeğin bırakacağı şeyi .

Sıradan bir insanın kendini inandırdığı yalanı çekip alın elinden, mutluluğunu yok edersiniz.

Sen ona inanç dersin, biz korku deriz.

Para sorunu böylece ahlaksal bir sorun, yaşamsal bir sorun, to be or not to be haline geliyor.

Hiçbir şey bizim için değil ve bize ait değil. Güzel şeyler bize ancak bir süre için sunuluyorlar.

İç yaşamı olmayan bir insan da çevresinin kölesidir.

Bilinçimiz yaşamı nasıl oluşturuyorsa öyledir.

Bitecek şeye bağlanmak neye yarar?

Doğaya her karşı çıkış cezasını bulur.

Düşmanın kuşkudur.

Bilimci doğa üzerinde faydalı olduğu için çalışmaz. Doğayı çalışır, çünkü içinde zevk ve eğlence bulur. Doğada zevk ve eğlence bulunur, çünkü doğa güzeldir. Doğa güzel olmasaydı anlamsız olurdu. Doğa anlamsız olsaydı, hayat yaşanmaya değmezdi.

Çabanın amacı kendini olabildiğince maddenin kulluğundan kurtarmak ve sonuç olarak kendi özgürlüğünü yaşamaktır.

Felsefe, saf bir biçimde kendimize ve etrafımıza bakma kararımızdan başka bir şey değildir.