Bilgi Felsefesi

Tüm kelimeleri bildiklerinden, tüm gerçeği bildiklerini sanıyorlar.

Hangisi daha iyi? Öğrenmeden ölmem mi, öğrenip de ölmem mi?

Şüphe zekanın isimlerinden biridir.

Eğer evrenin gerçek bir görüntüsüne sahip olabilseydik, belki de onu anlayabilirdik.

Bir şeyi görebilmek için onu anlamak gerekir.

İnsanın hatalarını tartışma ve deneyim yolu ile düzeltme becerisi vardır.

Gerçekler değiştiğinde fikrimi değiştiririm.

Neden bir fikir bilmek, ne gerçek öğrenmekten daha önemlidir.

Cahil birinin bir kez yaptığını bütün cahiller her zaman yapabilir.Çünkü cehalette hiyerarşi yoktur.

Bir cahilin başka bir cahil için bilgi kaynağı olması nasıl kabul edilirdi ki?

Kimse anlamadığı şeyi gerçekten bilemez.

Dinlerin bilgi diye niteledikleri veriler, duyularla kazanılmadığından gerçek değil, birer boş sanıdır. Bu nedenle dinsel alanın bilgi sorunuyla bağlantısı yoktur.

Bütün yetenekler doğuştan gelen insan aklıyla, çalışmayla, gözlemle ve deneme-yanılma yoluyla kazanılmıştır.

Bilgi duyularla sağlanan izlenimlerin us ilkelerine göre düzenlenmesiyle biçimlenir.

Yaşanan olayların dışında bilinecek bir varlık yoktur.

Herkesin açık olarak kabul ettiği bağımlılık, bilim, teknoloji ve siyasetin ürettiği yüksek nitelikli bilgiye doğru, tanığın gerçekliğine olan geleneksel güveni aşındırır ve erkeklerin kesinliklerini nasıl değiştirebileceklerini boşaltır.

Her şeyi bildiğini düşünen bu insanlar, bizler (araştıranlar) için büyük bir baş belâsıdır.

Kavramlar duyusuz boştur duyular kavramsız kördür.

Bütün sahip olduğumuz bilginin tecrübe ile başladığına şüphe yoktur.

Bizler sırlarla dolu bir evrende bir rüyanın rüyasını görmekteyiz. Gerçekte bildiğimiz hiçbir şey yoktur. Bildiğimizi sandığımız şey sadece olaylardır. O olaylar ki, bilmediğimiz bir objeyle asla bilemeyeceğimiz bir süjenin birbirlerine olan ilgisinden doğmuştur.

Bilgi deneyle başlar ama deneyden doğmaz.

Bilgiyi yaymaya çalışan her insanın sadece cehaletin kendisine değil, aynı zamanda yanlış talimatlara da karşı çıkması talihsiz bir gerçektir. Kendimizi özellikle büyük bir batıl inançtan kurtardığımız anda, yılların tüm entelektüel ilerlemesini bir kenara bırakacak ve bizi orta çağ inançsızlığının karanlığına geri götürecek olan bir düşmanla karşı karşıya kalacağız.

Doğruyu arayan sadece eskilerin yazdıkları üzerine çalışan ve doğal içgüdüleriyle onlara güvenen değil, aksine onlara olan inancını dizginleyen ve onlardan öğrendiklerini sorgulayan, tartışan ve gözlemleyen, ve doğuştan kusurlu ve bozuk olan insanoğlunun söylemlerine bel bağlamayandır. Bundan dolayı önceki alimleri araştıran kişinin görevi, eğer ki amacı hakikati bulmaksa, kendini tüm okuduklarının düşmanı olarak görmek ve aklını kullanarak okuduğu içeriğin özüne ve kapsamına her açıdan saldırmaktır. Ve aynı zamanda bunları yaparken kendinden de şüphe duymaktır, ki böylelikle önyargıya ve kayırmaya düşmekten kurtulabilsin.

İnsanın bilgileri ne kadar düzensiz olursa, düşünceleri o kadar karmaşık olur.