#yolculuk

Deme ki, "Ruhun yolunu buldum." Onun yerine de ki, "Yolumun üstünde yürüyen ruhu buldum." Bütün yolların üstünde yürüyen ruhlar için.

Ey ölüm, yaşlı kaptan, zaman geldi! Hadi demir alalım.

En nihayetinde insan hayatı, bir sürü dolambaçlı yoldan geçip bir sona varmaktan ibaret.

Bir limana ulaşmak için yelken açmalıyız, yelken açmalıyız (demir atmamalıyız), yelken açmalıyız, sürüklenmemeliyiz.

Tüm yüce yerlere, döne döne çıkan merdivenle ulaşılır.

Ay kocaman at kara Torbamda zeytin kara Bilirim de yolları Varamam Kordoba'ya.

Özgürlük bence, bu sonsuz yolculukta bir sonuç değil, bir başlangıç noktasıdır: Daha mutlu ve daha yaratıcı olmanın olanaklarını çoğaltan bir başlangıç.

Hiçbir şey bulamayacağını bildiği halde arayan birisi, yaşamın sırrını çözme yolunda ilerlemektedir.

Her bir şarkının sözünü yazmak benim için küçük bir yolculuktur... Her şeydir. Sabah vakti yürüyüşünüzdür, önceki gecedir, insanlarla, manzaralarla, sohbetlerle tanışmaktır, bir biçimde melodiye dönüşen her şeydir ama bunun nasıl olduğundan emin değilim. Bütün zamanların bilinmeyeni ile uğraşıyorum ve bu da heyecan verici.

Hiçbir gemi bizi bir kitap kadar uzaklara götüremez.

Ölmek vahşi bir gece ve yeni bir yoldur.

Uzaklaşırsın. Yol seni nereye götürürse. Yazı seni nereye sürüklerse. Burnunda bir sızı. Ne de olsa her yolculuk geri dönememe ihtimalini taşır bağrında.

Attığın her adımda, uğruna yola çıktığın her davanın sonunda ne olabileceğini düşünmeden ilerlemeye devam etmelisin. Yalnız olması gerekenler oluyor ve olacak. Olmadıysa da henüz, olacaktır nasılsa…

Gitmek istediğim yere gitmemiş olabilirim, ama olmam gereken yere ulaştığımı düşünüyorum.

Hayat yolunun ortasında kendimi karanlık bir ormanda buldum.

Artık yabana doğru yürüyorum...

Zaferi göremeyebiliriz! Ama o yolda yürümüş olacağız.

Sonsuza dek hızla gitmek, varacağımız yere varmadan gitmek, hatta hiçbir yere varmadan gitmek istiyordum. Hep gitmek, hiç durmadan gitmek!

Varacak bir yeri olmayanlar için tüm yollar anlamsızdır.

Görünmeyen varlığın aydınlattığı bulutların, o kuştüyü yatakları altında gömülmüş duran ayı bekleyen hala çok uzun bir yolculuk var gibiydi; ay, karmaşık göksel işlemlere dalmıştı, henüz gün doğumunu düşünmüyordu.

İstediğin yere, istediğin zamanda gitmek, hayatın en büyük özgürlüğü değil midir?

Hayat bir yolculuktur, varış yeri değil.

Karakter bir yolculuktur, varış noktası değil.

Hep bir başka şeyi öğrenerek başka bir şeyi denemek ve tam olarak öğrenemeden ölüp gitmek. İşte bu yolculuğun büyüsünü seviyorum ben.