#yoğunluk

Ah, insanın düşünebilecek vakti olsa!

Denize bir dakika durup bakmaya vakitleri olmadığını söyleyen bu insanlar ne zevksiz mahluklardı..

Herhalde bugünkünün iki misli bir çalışma, yani gün 24 saat yerine 48 saat olsaydı çok daha işim rahat olurdu diye düşünüyorum.

Kırmızı yağmur geliyor,
Kırmızı yağmur.
Kırımızı bir yağmur boşanıyor,
Boşanıyor her tarafıma.

Sevgi değildi; daha yoğun, daha dürtüsel, daha tekinsiz bir şeydi.

Bir dönem o kadar yoğun çalıştım ki, tatilde bile dinlenemediğim oldu.

Bazen tek bir gecenin içinde o kadar yükselir ki zaman, biter.

İnsan bazı durumlarda hani ellerini nereye koyacağını bilemez ya, duyguların taşıyıcısı yürek de böyledir zaman zaman. İnsan bazen duygu yoğunluğu yaşar ve böylesi durumlarda yüreğini nereye koyacağını bilemez.

Duyguların aşırı güçlü oluşunu delilik zannediyorsunuz.

Birini çok sevmek gibiyim

Siyahtan daha koyu bir renk olsun isterdim. Siyahlar yetmiyor artık...

Atomlardaki boşlukları tamamen yok edebilseydik, şimdiye kadar yaşamış bütün insanların vücutlarını oluşturan atomların tamamı bir beyzbol topuna sığabilirdi.

Turnelerime 2 ay kala günde yaklaşık 12 saat prova yapıyorum. Bu yüzden provaya gelmeden önce ekip arkadaşlarım umarım Beyonce geç kalır şeklinde konuşuyor. Çünkü bütün gün prova yapıyorum ve bazen günün sonunda ayak parmaklarım su toplamış oluyor.

Her gün aynı saatte ekran karşında olmanın benim hızımı keseceğine inanmıyorum. Çünkü dünya artık çok küçüldü. Size bir örnek vereyim: Öyle günlerimiz oluyor ki, bir keresinde sabah Pakistan’da Benazir Butto ile görüştüm, aynı gün akşam kendimi Filistin’den Ramallah’taki çatışmaları bildirirken buldum. Bu yayından sadece birkaç saat sonra ise o zaman İsrail’in Dışişleri Bakanı olan Şimon Peres’le röportaj yaptım. Formatımı da zaten bunun üzerine kurdum. Anlayacağınız Bereket seyyahlığa devam ediyor.

Yeterince karanlık değil. Gece dediğin katran gibi olmalı.