#yaşam

Hiçbir zaman son sözüm yoktur.

İnsan hayal gücüyle yaşar.

Ölüm mutlaka varılacak bir uçtur. Ölümden değil, iz bırakmadan ölüşten korkmalıyız.

Kim ne derse desin bu dünyadan güzel izler bırakarak gideceğimi düşünüyorum.

Bizler...kusurlu bir dünyada yaşayan kusurlu kişileriz. Somut biçimde değerlendirilebilecek ya da ölçülebilecek nesneler gibi yaşamıyoruz ki.

Yaşam döngüsü hep aynıdır. Kurmak için uzun zaman harcanan şeylerin yıkılması için bir saniye bile yeterli olur.

İnsan denen şey, anılarını yakıt olarak kullanıp yaşamını sürdürüyor olamaz mı acaba?

Mutsuz bir yaşamı genel olarak kutlu kılmak mümkün müdür?

Her insanın tek bir yaşamı vardır.

Soluyabildiğim son soluğa kadar özgürlüğüm için savaşacağım.

Sadece yaşamak yeterli değil ... Güneş ışığı, Özgürlük ve küçük bir çiçek olmalı.

Seyahat etmek yaşamaktır.

İnsanlar daima, ölümü 'ebedi huzur'la eşitlemediler mi? Buradan çıkarılacak en doğal sonuç, hayatın olduğu yerde mücadele ve huzursuzluğun olması gerektiği değil midir? Huzur, cansızlığın ve çürümenin en bariz belirtisi değil midir? Şiddet eylemleri gençlerin, yani tamamen canlı olanların bir ayrıcalığı olarak görülmemeli midir? Dolayısıyla yaşamı övmekle şiddeti övmek aynı şey olmaz mı?

Sanatçı bireysel yaşamaya başladığı andan itibaren toplumsal yaşamdan kopmaya başlıyor.

Kaybedeceğini bile bile neden mücadele ediyorsun dedi, öleceğini bile bile yaşadığını unutmuştu o ama... Bozmadım.

Bir sevgiyi anlamak, bir yaşam harcamaktır... Harcayacaksın!

Sadece bir tek suç vardır, tek bir suç. Ve o da çalmaktır. Bunun dışındaki her suç çalmanın değişik bir biçimidir. Bir insanı öldürdüğünde, onun yaşamını çalarsın. Karısını kocasından çalarsın, soygun aynı babanın çocuğudur. Bir yalan söylediğinde, bir kişiden gerçeği çalarsın. Kandırdığında ise dürüstlüğü çalarsın.

Yaşamın özüne ulaştığında, her şeyde güzellik bulursun. Hatta güzelliği görmezden gelen gözlerde bile.

Zamanın, dolayısıyla yaşamanın şuuruna varabilmenin en iyi yolu, saatler ortasında yaşamaktır.

Kendinden ilham alan kişi her şeyi yapabilir. Bir sanat eseri olarak yaşar ve kendinden eser kalmaz...

Yaşarken ölmeyi, ölerek yaşamayı sadece uykusuzlar bilir. Gözlerinin altında biriken her küçük torba gördükleri hayallerle doludur.

Bizim yaşamamız için tek bir neden var. O da aşk. Onun dışındaki her şey dekor.

Yaşayarak intihar etmeyi seçenlere yardım edilemez... Bir stil meselesi. Ya ağzına soktuğun bir 38'lik ya da ölene kadar kendini oksijenle zehirlemek.

İnsan yaşamı temel olarak bir komedidir.