#yara

Kurumuş yaralarımın kabuklarını söküp arşivinize katmakla elde ettiğiniz hazza anlam veremedim. Yoo ben cahilim.

Hüzün, taze tutar aşk yarasını. Yaramdan da hoşum, yârimden de.

Her merhemi her yâreye merhem mi sanırsın?

Sessizce bir türkü söylüyoruz içimizde bir yaraya bakarak.

Kadınların açtığı yarayı tedavi etmenin yolu yok gibidir.

Yara sıcakken acımaz, hemşireceğim. Hele bir kere soğumaya başlasın. Sen bak, seyret o kızcağız nasıl yanıp yakılacak?

Sen, kurşunla vurulanları hiç işitmedin mi, be hemşireceğim? Bazıları, vurulduklarının fakında bile olamazlar, üç beş adım koşarlar, kaçıp kurtuluyoruz sanırlar.

Kapanmayan tek yara vicdan yarasıdır.

Suçluyu bulmak hiçbir yarayı hafifletmiyor.

Bazı insanlar yaralarını saklamaya çalışır, bazıları da göstermeye meraklıdır.

Benim için yazar olmak demek, içimizde taşıdığımız, en fazla taşıdığımızı biraz bildiğimiz gizli yaralarımızın üzerinde durmak, onları sabırla keşfetmek, tanımak, iyice ortaya çıkarmak ve bu yaraları ve acıları yazımızın ve kimliğimizin bilinçle sahiplendiğimiz bir parçası haline getirmektir.

Zaman, bütün yaraları iyileştirir.

Kim bilir? Belki de yaralarımıza üflerken öğrendik ıslık çalmayı...

Toplumun yarası da insanın yarasına benzer, çabucak unutuluverir.

Ölüm, kokuşup çürümek ise doğum onun başlangıcı olan bir yaradır.

Neden birini çok sevmek, aynı zamanda o insanı derinden yaralamakla aynı olsun ki? Yani eğer öyleyse, birini çok sevmenin ne anlamı var ki?

Bir kez büyük bir yara alınca küçük yaralar önemsiz hale geliveriyor. Parmağının ucunda akan kan için ölen kimse olmaz.

İnsanın yüreğinde gerçekten derin bir yara açıldığında söyleyecek tek sözcük bile gelmiyor aklına.

İnsanın yüreğinde gerçekten derin bir yara açıldığında söyleyecek tek söz bile gelmiyor aklına.

O yaralardan kaçınamayacağım bir gün gelse bile, geri dönebileceğim bir yer lazım.

İnsan sadece varolarak diğer bir insanda dönüşü olmayan yaralar açabiliyordu.

Bir kez büyük bir yara alınca, küçük yaralar önemsiz hale geliveriyor.

İnsanın yüreğinde açılan yaraların kapanması mümkün olmuyor.

Peki, vicdanlar yaralandığında, dökülen de bir tür kan değil midir? Hem de bu yaradan insanın gerçek insanlığı ve ölümsüzlüğü akıyor ve insan sürekli yinelenen bir ölüme gidiyor. Bugün ben bu kanın akışını görebiliyorum.