#unutmak

Eğer düşündüğüm her şeyi aklımda tutabilecek kadar güçlü bir hafızam olsaydı, bana öyle geliyor ki hiçbir şey yazmazdım.

Sensiz de denizi seyredebiliyorum. Hem dalgaların dili seninkinden açık. Ne kadar hatırlatsan kendini boş. Sensiz de seni sevebiliyorum

Gösteri, insanların olup bitenleri görmezlikten gelmelerini ve yine de anlaşılabilen bir şey varsa bunu derhal unutturmayı büyük bir ustalıkla başarır.

Gördüğüm yüzleri hiç unutmam, ama sizin durumunuzda bir istisna yapacağım...

İnsanın unutamadığı; aklına geldiğinde canını acıtandır...

Kadın olsun erkek olsun bizim en büyük problemimiz öğrenmek değil, öğrenmemektir.

Tarihteki hatalardan ders almayanlar ayni hataları tekrarlamaya mahkumdur.

Unutmak işte en iyi intikam.

Seni unutmama fırsat verme.

En iyisi çalışmak, unutabilecek kadar çalışabilmek...

Gördün işte, kendimi çoğunlukla yabancıların arasında buluyorum, çünkü başımdan geçen hüzünlü olayı unutmaya çalışarak oradan oraya sürükleniyorum.

Denildiği gibi, insanın en büyük hazinesi özgürlüğüdür. Ama çoğu insan özgürlüğünü, toprağın derinliklerine gömer ve orada unutur gider.

Her Fransız vatandaşı, 1572'deki Protestan kıyımını, hatta 13. yüzyılın Güney Fransa'sındaki engizisyonu unutmak zorundadır.

Oysaki ulusun özü tüm bireylerin ortak birçok şeye sahip olması ve aynı zamanda hepsinin pek çok şeyi unutmuş olmasıdır.

Öğrenilen şeylerin büyük bir kısmının unutulduğu doğrudur; ama zekânın onlar sayesinde yaptığı ilerleme kalıcıdır.

Ulus, hatırladıklarımız kadar unuttuklarımızla oluşur.

Anladım artık bu son durak, beni anılarla yalnız bırak, tutmam gereken matemim var, hislerim var unutmam gereken.

Unutmanın acısı, ayrılığın acısından farklı. Ayrılık hüzne yakın; unutmak kasvete. Yani birini er geç unutmaya mahkum olduğunu bilmenin kasvetinden bahsediyorum. Birini yavaş yavaş unuttuğunun bilincine vardığın anıların sıkıntısından bahsediyorum. O kişinin parça parça silinip alakasız hatıraların arasına karışmasından bahsediyorum. Belki de neden bahsettiğimi bilmiyorum; sadece üzülüyorum, vasıfsız keder.

Önce yüzlerini unuturuz sevdiklerimizin. En çok yüzümüzün unutulmasından endişe ettiğimiz halde.

Derler ki, aşk da unutulurmuş her şey gibi. Hem de yaşanıp bittikten, soğuyup küllendikten sonra değil, tam da dolu dizgin devam ederken unutulurmuş aşk.

Katillerimin yüzlerini seçemiyorum; isimlerindense geride harfler kalacak sadece.

Bazen diyorum ki onu kafama takmamalıyım. Sonra da diyorum ki; önce kalbimden atmalıyım .

Aklınız varsa akılsız olun. Kafanızda boşalan yer mutlaka başka şeyle dolacaktır. Ancak bildiklerinizi unutursanız, bilin ki yeni şeyler öğrenebilirsiniz!

Affederim ama unutmam demek; Affetmeyeceğim demenin başka bir şeklidir.