#psikoloji

Endişe, güçsüz olduğunuz inancından gelir.

İnsanları sevmeye ikna etmektense nefret etmeye ikna etmek daha kolay.

Sanatın amacı: Bilinçdışını bilinçlendirmek.

Tavşan korktuğu için kaçmaz, kaçtığı için korkar.

Korkunun kaynağı, bilgisizliktir.

Öfke ile geçirdiğiniz her dakika mutluluğunuzdan çalınmış 60 saniyedir.

Hissetme biçiminiz, neden bir başkasının kafasındaki düşüncelere bağlı olsun.

Hepimiz başkalarını kendi yüreğimizde taşıdığımız biçimde görürüz.

Bir tek düşmanı olan, her yerde onunla karşılaşır.

İnsan kendi içindeki sessiz gürültüyü bastırmak için kalabalığa karışır.

Zorluklara karşı kızmak, onu yenemeyeceğimizi anlamak demektir.

İnsanlar iyilikten çok yaralara karşılık verirler. Çünkü minnettarlık yüktür, intikam ise zevktir.

İncittiği insandan nefret etmek, insan doğasının bir parçasıdır.

İnsan, doğası gereği kime zarar vermişse ondan nefret eder.

Uyduruyorlar, sonra da uydurduklarına inanıyorlar.

En cesur kişiler bile, ani şeylerden korkarlar.

Acı her şeye ağır basıyor. Bazen bir saat daha yaşayamayacağımı düşünüyorum. Bunu görmezden gelmeyi telkin ediyorum kendime.

Septisemi, verem, kanser hep boş lakırdı. İnsanı öldüren illet: SIKINTI. Öteki hastalıklar bunların görünüşleridir.

İnsanın kandırdığı en büyük budala kendisidir.

Sevgi ile nefret arasında çok ince bir çizgi vardır. Birisinden nefret ediyorsanız ve bir gün onu yenemeyeceğinizi anladığınız zaman onu sevmeye başlarsınız. Ve yine birisini seviyorsanız ve bir gün onu yenebileceğinizi düşündüğünüz zaman ondan nefret etmeye başlarsınız.

Halk sevginin veya alâkanın objesini ortadan kaldırmakla meseleyi kestirme halledeceğini sanır ve sevdiğini öldürür. Biz meselenin dışarıda değil, içimizde halledilebileceğini daha çok anlarız. Çünkü dâva yalnız sevgili ile kendimiz arasında değil, hattâ senin meselende olduğu gibi hiç değil, asıl dâva kendimizle kendimiz arasındadır. Sevgiliyi dışarıda öldürmek neye yarar? İçimizde yaşadığı müddetçe, biz sadece bir şeklin katili olmakla kalırız. Onu içimizde öldürebilmeliyiz. Unutmak budur. Tereddüdün lüzumsuz. Rezil etmek veya öldürmek, yani mânen veya maddeten öldürmek, verdiği zafer gururu ne olursa olsun, meseleyi halletmez.

Ben esrarlıyım, ben karanlığım diye bar bar bağıran şeyin esrarı kalır mı?

Katledilmiş hayvanların vücut parçalarını her gün yiyen insanlar yanlış bir şey yaptıklarına inanmakta zorlanıyor, başka ne yiyebileceklerini hayal bile edemiyorlar.

İnsanın kibri güçlükler karşısında katılaşacak şekilde tasarlanmıştır.