#ölüm

Ah işte, dünyanın yolu bu doğumlar ve ölümler, doğumlar ve ölümler.

Ölüm mesafeyi arttırır ve hafızayı köreltir.

Gerçeği sadece ölüler bilir.

Tufan geliyor / her vadiyi saracak / her çatıyı kaplayacak / birazdan / beden boğulacak / ve ruh serbest kalacak / tüm bunları yazıyorum / ama yok kanıtım.

Hiç kimse, bu dünyadan canlı çıkmıyor.

Yirmili yaşlarınızda ölümsüz olduğunuzu düşünüyorsunuz. Otuzlu yaşlarınızda ölümsüz olmayı umarsınız. Kırklı yaşlarınızda, çok fazla acı vermemesi için dua edersiniz ve benim yaşıma geldiğinizde bunun çok yakında olabileceğine ikna olursunuz.

Dünya bir çöplük, değil mi? Ölüm, yok etme, yalanlar.

Yaşamak için zaman var ve ölmek için de ama şu anı reddetmek için asla yok.

Ölmek için yaşamak gerekir, unutma. Anı yaşa, yarını da unutma.

Günahkârım, günahkâr bir enstrümanım. Zengin değilim, hatunlara dağıttım. İki motosikletim, bir minibüsüm var. Tüm mal varlığım bu. Beş evim vardı, çocuklarımın hepsine dağıttım. Mezarımı hazırladım, Karşıyaka Mezarlığı’nda yer aldım. Mevlana, “Yaşarken ölün” diyor. Ben yaşarken çok öldüm. Bende çok hatunun emeği var. Ahı olanlar da var mutlaka...

Ben ağır bir adam olamam. Ölürken de inşallah böyle olacağım. Ayakta ölürüm, yatakta ölmem. Ya yatayım, ya dikeyim. Yatay olduğum zamanlarda da problemler oluyor, dikey olduğumda da.

Nasıl yaşayacağımı öğrendiğimi sanırken, meğer nasıl öleceğimi öğreniyormuşum.

Aslında insanlar yaşamaya devam edemedikleri için ölürler.

Ağlayacak bir şey yok.

İnsanları niçin öldürüyorsunuz, biraz bekleyin zaten ölecekler.

İyilik bu toprakları terk etti; ölümlerden kaçmanın yolu kalmadı. Ölüm, her an, her yerde ölüm.

Ölüm, anlama örüntüsünün bağlarını aniden koparır atar.

Her ölen insan, yaşayanların bir parçasını da beraber öldürmüş olur.

Ayrılmak ne tuhaf... Kalan daha çok ızdırap çektiği için, giden biraz vicdan azabı duyar. Her ayrılışta galiba bir parça ölüm var, azizim...

20 yaşındayken ve 50 yaşındayken ölüm çok farklıdır.

Yüce tanrım ve ölümümün şahitleri: Filozof olarak yaşadım Hıristiyan olarak ölüyorum.

Yaşam kapımızın eşiğinde oturmuş, ölüm arkada nöbet tutarken, bizler evin içinde nasıl da oynuyoruz.

Hadi oradan. Son sözler yeterince doğru söz söylememiş aptallar içindir.

Felsefe yapmak ölmeyi öğrenmektir.