#ölüm

Yalnız olmak demek ölüme yönelik alıştırmalar yapmak demektir.

Sana büyük bir sır söyleyeceğim kapat kapıları ölmek daha kolaydır sevmekten bundandır işte benim yaşamaya katlanmam. Sevgilim.

Yaşayan bir insan için ölüm hiçbir şeydir, çünkü adam yaşıyor; ölmüş biri için de ölüm hiçbir şeydir, çünkü artık onun hakkında hiçbir şey bilemez.

Din bu yaşarken ölüme bir dirilme ve bir başka hayat vaadiyle karşılık veriyordu.

İnsan sevgi karşısında da ölüm karşısında olduğu gibi yalnızdır.

Felsefe ölmeyi öğrenmek değil yaşamayı öğrenmektir.

Platon Felsefe yapmak ölmeyi öğrenmektir.

Acınası biri olarak yaşamak ölüm gibi bir şey, öyle değil mi?

Dünyada bütün trajediler ölümle, tüm komediler ise evlilikle sonuçlanır.

Ölümden ölsek de, hayatlarımızın dörtte biri uyuyoruz.

Tanrı, sevdiklerine tez ölüm verir.

Her şey bitti, artık çok geç.

Çok sık sorulan bir soru ise şudur: "Ölüm ne zaman başlar?" Muhtemelen doğumda.

Hayatımızdaki en önemli doğum evlilik ya da ölüm değildir Ama gastrulasyondur.

BEN ÖLÜME DE EĞİLMEM" İnsan tırsmıyor mu? Hayır. Tuhaf bir şekilde bu sefer kabullendim. İlk kanserimde afallamıştım. İnsan olgunlaşıyor, dik durmayı öğreniyor. Gerekirse de ölürüm, onu da saygıyla karşılarım. Ölümden korkmuyorum yani. Bunu da söylemiş olayım. Ben ölüme de eğilmem. Ölmesini de bilirim. Bu önemli bak, adam gibi ölmeyi de bilmek lazım. Bunlar adam olmanın gerekleri.

Ben hayatın hakkını vererek yaşadım. Gözlerimi kapatırken gönlüm rahat olacak. Bu rahatlığı olmayanlar düşünsün. Ben ölümden korkmuyorum.

Ölümden korkmadığımı, ölüme karşı dik durduğumu belirtmek isterim. Ölüm de ... Korkmuyorum ama ölmeyeceğim de demiyorum.

Bugün ben ölüyorsam, şunu bilerek ölüyorum: Cumhuriyetime sahip çıktım, hep Atatürkçüydüm, hep de öyle kaldım.

Gözlerimi kapatırken gönlüm rahat olacak duanızı istemiyorum.

Savaşa alışamıyorum; beynim temelinde anlamsız olan bir şeyi anlamayı ve açıklamayı reddediyor. Milyonlarca insan bir yerde toplanıyor ve hareketlerine düzen ve düzen vererek birbirini öldürüyor ve bu herkesi eşit derecede incitiyor ve hepsi mutsuz - delilik değilse nedir?

Lanet olsun! Beş bin yıl boyunca kaç kişi işkence gördü, kaçtı, açlık çekti, çocuklarını kaybetti, öldü, idam edildi, savaşta öldü, ateşlerde yakıldı; hepsi için acı çekecek olsak. Ne farkı var? Hiçbir farkı yok!

Neden bugün bir ceset haline gelmiş birine acımam gerekiyor da, üç yüz yıl önce bir ceset haline gelmiş biri için ağlamama gerek yok? Ne farkı var bunların?

İnsan ölür. Karanlıktan gelen, karanlığa geri döner ve hiçbir iz bırakmadan zamanın sınırsız boşluğuna yeniden emilir.

Aklını yitirmek bana onurlu görünüyor, görevi başında bir nöbetçinin ölümü gibi.