#korku

Abartılı ve sahte duyguların gösterişli geçidi olan duygusallık, sahtekarlığın ve hissetme acizliğinin bir işaretidir. Duygusal kişinin nemli gözleri, onun tecrübeye duyduğu tiksintiyi, yaşama korkusunu, çorak yüreğini ele verir. Bu yüzdende aşırı duygusallık daima gizil ve vahşi gaddarlığın bir göstergesi, zalimliğin maskesidir.

Deniz yükselir , ışık azalır, aşıklar birbirine, çocuklar da bizlere tutunur. Birbirimize sarılmayı bıraktığımız, birbirimize inançımızı yitirdiğimiz anda deniz bizi yutar ve ışık kaybolur gider.

Aptallaştırma temelsiz bir batıl inanç değil, özgürlük karsışında duyulan korkudur.

Akıl ne zaman arzularımızı veya korkularımızı yönlendirdi?

Yaşlılık, ölümden çok daha korkunçtur.

Başka bir dünyada cezalandırılma korkusuyla aklı zincire vurarak yönetmek, güç kullanmak kadar alçaklıktır.

İnsan, çocukluk korkularını bir ömür boyunca içinde taşıyor.

Sürekli korku içinde geçirilen bir yaşam tadını yitirir.

Bilgisayarlardan değil, onların eksikliğinden korkuyorum.

Korku içindeyken, bir görüntü yaratırız, sonra da Tanrı deriz o görüntüye.

Yaşamak iğrenç bir yılgı öyleyse. Kimse ölümün karşısında, her şeyin bir hiç olduğunu bilerek yaşayamaz.

Neden yalnız bir iki sistem egemenliği ele geçirdi? Alışkanlıklara bu kadar sıkıca tutunuyorsunuz da onun için. Yasak levhaları, buyruk levhaları olmaksızın düşünmekten korkuyoruz.

Özgürlükten korkuyoruz. İnsanlar özgürlüğü sevmiyor.

Rus ruletinin tamamıyla aynısıydı. Korku dürtüydü. Onlar için ilerlemek geri çekilmekten daima güvenliydi. Düşmana karşı ilerlersin ve mermi seni belki ıskalayabilir. Geri çekilirsen, yan çizersen, ihanet edersen mermi asla ıskalamaz.

Yalnız uğradıklarımız değil, belki hiç uğramayacağımız kederlerin korkusu ile bütün hareketlerimizde felce tutuluruz.

Babaya karşı saygı ya menfaat ya korku duygusundan geliyor.

Kanundan en çok korkanlar, kanunu hiç bilmeyenlerdir.

Çıkar veya korku yüzünden sayar gibi gördüğümüz kimseleri yürekten hiç sevmeyiz. Çünkü bu sevgi, bu saygı içten değil yalancıktan dır.

İnsanlar yalnızlığımın düşmanı. Çaresizliğimin en büyük korkusuydu.

İnsanlığın en eski ve en güçlü duygusu korkudur. En eski ve en güçlü korku ise bilinmeyenin korkusudur.

İnsan, esasen batıl inançlı ve korkulu bir hayvandır.

Merak çoktan korkuya galip gelmişti.

Sadece bir alaycı korku yaratabilir.

Korkularına boyun eğen, Özgürlüğüne sırt çevirir.