#korku

Korku içinde yaşayan kişi asla özgür değildir.

Hata yapma korkusuyla suç işliyoruz.

Vatan aşkını söylemekten korkar hale gelmektense, ölmek daha iyidir.

Oh, tüm çile ve kahırlar zaman değil miydi? Tüm uğraşıp didinmeler, tüm korkular, dünyadaki bütün güçlükler, bütün düşmanlıklar, silinip gitmiyor mu, yenilgiye uğratılmıyor mu?

Tüm sadakatsizliklerin en büyüğü, gerçeğin kötü olacağı korkusudur.

Attilâ İlhan'ın bir lafı vardır ya, aslında idam mahkumlarıdır yaşlılar, diye. Bu yüzden her şeyi yaşamak istiyorum. Hızlı yaşamaktan ben de zaman zaman korkuyorum ama ilerisini şimdiden göremem.

İnsan bir korkuya kapıldığında, bu bütün düşüncelerine sirayet eder, kişiliğini zedeler, onu hayalete çevirir.

Korkan bir adam asla erkek değildir.

Korkuya boyun eğmek zayıflık, esaret, ateşli huzursuzluktur. Korkmak, bizim diyebileceğimiz bir bilinçe sahip olmamaktır.

Zaman, Beklerken çok yavaş, Korkarken çok hızlı, Kederliyken çok uzun, Sevinçliyken çok kısa.

Bazı insanlar ölmekten o kadar korkarlar ki asla yaşamaya başlamazlar.

Bir insanın yapabileceği en büyük keşif, yapmaktan korktuğu şeyi yapabildiğini görmektir.

Düşünmek zorunluluğu kadar insanları korkutan hiçbir şey yoktur.

Din, yaptığınız her şeyi, her günün her dakikasında izleyen gökyüzünde yaşayan görünmez bir insan olduğuna insanları gerçekten inandırmıştır. Ve bu görünmez adamın yapmanızı istemediği on maddelik özel bir listesi vardır. Ve eğer bu listedekilerden herhangi birisini yaparsanız, sizi yaşamanız ve acı çekip yanmanız ve boğulmanız ve çığlık atmanız ve sonsuza ve "zamanın sonuna kadar" ağlamanız için göndereceği özel bir yeri vardır, içi ateşle ve dumanla ve yanmayla ve işkenceyle ve ızdırapla doludur... Fakat O sizi sever!

Dehşet verici şey şu ki güzellik gizemli olduğu gibi korkutucudur.

Yeni bir adım atmak, yeni bir kelime söylemek, insanların en fazla korktuğudur.

İnsanın, ne derece büyük olursa olsun, her türlü felakete alışı vermesi, ürkütüyordu beni.

Herkes gerçekte olduğundan daha sertmiş gibi görünmeye çalışır, sanki herkes açıkça dışa vurunca duygularıyla alay edileceğinden korkmaktadır.

Havf ve recâ arasında amel et. Yani, sıhhatte iken korku ile ümit arasında, vefat zamanında da “Şüphesiz, Rabbim beni affeder” diye Allah Teâlâ hakkında hüsn-ü zan et ve hüsn-ü zan (ümid) üzere ölmeye çalış.

Her daim Allah'tan kork, emaneti edâ et, seviyeli seviyesiz tüm insanlara nasihat et.

Sen ona inanç dersin, biz korku deriz.

Ben onları hiçbir şeyden koruyamıyorum; korkum bu benim. İnsanların kalpsizliğinden.

Hayatta en korktuğum şey ellerimi kaybetmem.

Yüreği uzaklıklar değil, bazende göze alamadığımız yakınlıklar acıtır.