#korku

İnsan kendinden korkar, kendi gerçeğinden; en çok da duygularından. Sürekli aşkın nasıl da harika bir şey olduğundan bahseder durur.

Kendinizi en derin korkunuza açın, sonrasında korkunun hiç gücü kalmayacaktır.

Tanrılar içimizde, Uyuşukluk ve korkaklıktan doğmuş.

Şiddet sadece bir başkasını öldürmek değildir. Bir keskin söz kullandığımızda, bir kişiyi dikkate almayan bir davranış yaptığımızda, korkuyu hissettiğimiz için itaat ettiğimizde bunlar da şiddettir. Öyleyse şiddet Tanrı adına bir katliam yapmak, bir toplum ya da ülke adına öldürmekten ibaret değildir. Şiddet bunlardan daha da çok kez ustaca, daha derindir ve bizler bunlarla şiddetin daha derin olanlarına başvururuz.

Beynimin içinde üreyerek düşüncelerimi yiyip bitirecekler ve beni içi kazınmış bir balkabağına döndürüp bırakacaklardı.

Ürküntü ve umut arasında gidip gelmiyorsunuz; gerçekten sakin bir adamsınız!

Kaygılar içindeydim. Büyüdüğümde başıma neler gelecekti?

İnsanın yapayanlız kalması ürkütücü bir şeydi.

Alçağın korktuğu tek şey ölümdür, başka şeye aldırmaz.

Efendim, bu kadar ihtiyat, çok fazla endişe gerektirir.

Masum insanlar hiçbir şeyden korkmaz.

Aslı astarı olmayan şeylere inanan adam, korkuyu arzular; hayal gücü bunu ister. Denilebilir ki, korkacak hiçbir şeyi olmamaktan korktuğu kadar, hiçbir şeyden korkmaz. İnsanlar hayal hastalarıdır. İlaçlarına alıcı bulmak için, çıkarcı şarlatanlar, hep insanların deliliklerini, budalalıklarını sürdürmeye özen gösterirler.

Din açık olsaydı, cahiller için daha az çekici olurdu. Onlar için, karanlık ve esrarlı şeyler, korkular, masallar, kerametler ve sürekli olarak beyinlerini işletecek, yoracak, akla sığmaz şeyler gereklidir. Romanlar, inanılmaz cin ve cadı hikayeleri, sıradan insan ruhu için, gerçek tarihlerden daha çekicidir.

Her din, tanrısallıktan alçakça ve akılsızca korkma duygusu vermeye çalışır.

“Teizm”i, yani Allahçılığı ve sofuları ortaya çıkaran, korkudur.

Tüm dinlerin kökeni cehalet ve korku…

Tanrıların tümünün kaynağı vahşettir.

Korktuğu ya da arzuladığı bir şeye herkes kolayca inanır.

İnsan için yalnız üç olay vardı: doğmak, yaşamak ve ölmek. İnsan doğduğunun farkında değildir, ölüm korkusuyla da acı çeker ve genellikle de yaşamayı unutur.

Yaşlanmak isteriz. ama yaşlılıktan korkarız; bu hayati ne kadar sevip, ölümden nasıl kaçmak istediğimizi gösterir.

İyi ölmek, yanlışla yaşamaktan iyidir (...) ölümden korkan hayatın tadını kaybeder; hakikat her şeyin üstesinden gelir, ölüm üstesinden gelir, çünkü ona hiçbir zorluk çıkmaz, adaletsizlik dayatılmaz.

Öfkeyle arkamıza veya korkuyla önümüze değil, bilinçle etrafımıza bakalım.

Hayatımızı, bizlere bu şekilde ya da kâfirlik veya fedakarlık ile ya da şeytanların veya Kaderlerin merhametinde olduğumuzu söyleyen ilahımızdan sürekli olarak korkmadan yaşayabiliriz.

Aşk, takmazsak yaşayamayacağımızdan korktuğumuz ve takarsak da yaşayamayacağımızı bildiğimiz maskeleri çıkarıp atar.