#karamsarlık

Tarifsiz hayat perişanlığı içindeyim.

Meğerse âdemoğlu hileden ibaretmiş.

Yaşamak ölümden başka bir şey değilmiş.

Bu kahrolasıca gecenin beyni paslanmış.

Kötü bir dünya burası; onu pişmanlıkla terk etmemi gerektiren bir şey yok.

Dokunduğum her şey bayağı ve gülünç bir şeye dönüşmeye yönelmiş görünüyor.

Bu yaşam bana bir işkence gibi görünüyor, bu, amaçsız çekiç sesleridir, yaşam boyu gürültü patırtıdır, fasılasız, sevinçsiz, kronik çalkantıdır.

İmrenecek o kadar az insan ve şey görüyorum.

Uyku iyidir, ölüm daha iyi, ama en iyi şey aslında hiç doğmamış olmaktır.

Birçok insan hayatından makul ölçüde keyif alır ama bakiyeye baktığınızda hayat acıdır. Yalnızca çok genç ve ahmak olanlar bunun aksini düşünür.

Dünya boşunalığa gebe kalmış ve zulmü doğurmuştur.

Pek çok insanın hayatını zehir etmeye kararlıymış, bu dünyanın yaşamaya değmez bir yer olduğunu düşünen insanların sayısını arttırmak için elinden geleni ardına koymayacak bir yaratığa dönüşmüş.

Aslında kötülüklerin en kötüsüdür umut, çünkü insanın çektiği eziyeti uzatır.

Ebedi hayatın ne olduğunu bilmem ama, bu dünyadaki hayatımız kötü bir şakadan ibarettir.

Bu dünyayı tıpkı dünyaya geldiğimizde onu bulduğumuz gibi aptal ve kötü bir biçimde terk edeceğiz.

Ey dünya! Sen baştan başa ıstırapla dolusun, mutluluktan yana bomboşsun; hiçbir akıllı kimse sende mesut olmamıştır.

Aşağılık bir yer bu dünya.

Ülkemiz alacakaranlık kuşağında.

Bu dünyada mutluluk olmadığına beni inandırmak istiyorsunuz, ne kadar da kötüsünüz.

Sanki dünyanın tadı tuzu kalmamıştı, bundan böyle düzeleceği de yoktu.

Dünya artık yaşamaya değmez,değil mi?

Gelecek umutsuz oldu mu, şimdiki zaman korkunç derecede acılaşır.

Ölümü tozpembe görmeyen birinin kalbinde bir renk körlüğü vardır.

Hüzünlü insanlığımızın, bazen en mantıklı bakışla bile cehennem gibi göründüğü anlar vardır.