#insan

Makine yüzünden zaman insanın hükümdarı oldu.

İnsan zekayla ödüllendirilmiştir. O, kendi kendini bilen bir yaşamdır; kendisinin, diğer insanların, geçmişinin ve gelecekte onu bekleyen olasılıkların farkındadır.

İnsan yaratma süreci içinde kendini dünya ile bütünleştirir. Tam çözüm, insanlar arası birlikteki başarıda, bir başka insanla sevgi içinde kaynaşmada yatmaktadır.

Gerçek bilgiye erişmenin tek yolu sevme edimidir. Ancak bir insanı nesnel olarak tanıyarak, onun değişmeyen özüyle, sevgi edimi ile kavrayabiliriz.

Bu açıdan bakılırsa insanın kattığı anlam dışında yaşamın hiçbir anlamı yoktur; insan başkalarına yardım etmediği sürece yapayalnızdır.

Bir insanın kendisinin yapabileceği şeyleri tanrılardan istemesi anlamsızdır.

Mühür balmumunda nasıl iz bırakırsa, eşya da insanda öyle iz bırakır.

En bahtsız insan yanlışa doğru diye sarılan insandır. Ondan daha bahtsızı ise doğruya yanlış diye saldıran insandır.

Aciz insan kibirli olur. Maiyetine kibirli davranan zayıf insandır, boş insandır.

Eğitim gönüllere dokunmaktır.

Kitaplara kötü davrananların kedilere tekme atabilecek tıynetteki insanlar arasından çıkacağına inandım hep.

Kendi payıma, naçizane oturduğum koltuktan, ben de sık sık ikiye ayırırım insanları: Farkında olanlar ve olmayanlar.

Deniz kişilik olarak iyi bir adam.

Bir yalanı söylemek kolaydır, sürdürmek maharet ister.

Artık hayal kuramadığımızda ölürüz.

İnsanı insana edebiyat taşır. İnsanı insan kılan da edebiyattır.

Ne olursa olsun,insan eski bir dostu özlemeden edemiyor.

Gururlu insanlar kendileri için üzücü acıları doğururlar.

Dürüst bir insan yaptıklarını saklamaz.

Akıllı varlığın yükümlü olduğu yegane şey akıllı olmaktır.

İnsan, sadece toplum halinde yaşadığı için insandır.

Her insan kendiyle kuşatılmıştır.

İnsanın alışamayacağı hiçbir şey yok. Alışıyoruz, ama çok şey kaybediyoruz. Kendimiz, kendimizi böyle tüketiyoruz.

Kimileri gerçeği satarlar. Kimileri ise, hiç olmazsa onu söylemiş olmaktan yarar sağlamak isterler.