#insan

Dünyayı büsbütün boşlayıp ahrete yönelmedikleri gibi, kendilerini toptan dünyaya verip cennetten de vazgeçmiyorlardı.

Yığını anlamak insanı anlamak değildir. İnsanı anlamayınca yığını anlıyorum sanmak, kendini aldatmaktır.

İnsan, bir kere tek başına kalmaya görsün! Nerede olsa tek başınadır. Meydan savaşında bile.

Asıl tehlike insanları iyi tanımamaktan gelmez mi?

Toprakla boğuşmak yumuşatır adamı...

Örümcek, işini dokumacıya benzer şekilde gördüğü gibi, arı da peteğini yapmada pek çok mimarı utandırır. Ne var ki, en kötü mimarı en iyi arıdan ayıran şey, mimarın, yapısını gerçekte kurmadan önce, onu hayalinde kurabilmesidir.

Mademki insanı biçimlendiren yaşadığı koşullar; koşullar en insani şekilde biçimlenmelidir.

İnsan doğaya ne kadar yabancılaşırsa o kadar toplumsallaşır, ne kadar toplumsallaşırsa da o kadar kendine yabancılaşır.

İnsan gelişmesinin alanı zamandır.

Eğer sevgi üretmiyorsa yüreğiniz, başarılı bir üretici değilsiniz...

Medeniyetimizde son derece normal bir insan nadirdir.

Normal bir insan… yoktur.

Gerçek beyefendi bir savaşçı değil, araştırmacı olmalıydı.

İnsanlar ışığı görmez, ışıkla görür.

İnsanın yaratıldığı böyle yamuk odundan düzgün hiçbir şey yapılamaz.

İnsan disipline boyun eğdirilmelidir.

İnsan kendisine ait bir akla ihtiyaç duyar.

Hayvan özgürlüğünün önündeki asıl engel, duyarlılığı gelişmemiş, türcü insan.

Zaten, kim gerçekten bakabilmiş ki, içine…

İnsan özlüyor. İnsan bazen neyi özlediğini unutup özlemeye devam ediyor.

Dağ dağa kavuşmaz, insan insana.... kavuşmaz.

Bilinç gittiğinde, insan çöpten başka bir şey değildi.

İnsan dediğin maddeydi. Onu pencereden atarsan düşerdi. Ateşe verirsen yanardı. Gömersen, tüm diğer çöp türleri gibi o da çürürdü.

Bazı erkekler vasat doğar, bazı erkekler vasatlığı başarır ve bazı erkeklere de vasatlık yüklenir.