#insan

Bir insanın bütün değerli yanlarını es geçip, dikkatimizi onun kusurlarına çevirmek ne kadar saçma bir şeydir.

Dünyada hiç konuşmamış bir insan, aşırı terbiyesinden tanınabilir.

İnsan, diğer tüm canlılardan gülme yeteneği ile ayrılır.

Bilge bir insanın saatleri fikirleriyle uzar.

İnsanın geri dönüşü yoktur, varlığı gereği hep kendi kendinin önünde gitmeye zorunludur, geçmiş zamanın falan anı geri dönemez diye değil, tersine: Zaman geri dönmez, çünkü insan olmuş olduğu şeye geri dönemez.

Önemli olan görünen şey değildir, insanla ilintili bir şeyin iyice görülmesidir, hem ne olursa olsun.

İnsanın doğası olmaz; sahip olduğu bir şey varsa o da kendi tarihidir.

Erkekler yıldızlar gibidir; bazıları kendi ışıklarını üretirken, diğerleri aldıkları parlaklığı yansıtır.

İnsan asla güneşten daha mükemmel olamaz. Güneş bizi ısıtan ışıkla yanıyor.

İnsanların en iyisine inanmalı ve en kötüsüne güvenmemelisiniz.

Her insanın içinde ideal bir insan vardır.

İnsanı büyütmek insanın görevidir.

Cennet ve cehennem bana oldukça aşırı geliyor. İnsanların yaptıkları bu kadarını hak ediyor olamaz.

Ölümsüzlük anlamsızdır; insan dışında bütün yaratıklar ölümsüzdürler, çünkü ölümden habersizdirler.

Yalnızlık bana acı vermiyor: insanın kendisini ve kendi davranışlarını hoşgörmesi zaten yeterince zor.

Ne arar insan tavanarasında dağınıklığı artırıcak bir şeyden başka?

İnsan, ölülerle konuşurken, ölü olduğunu unutuyor.

Nesneler, insanlardan daha çok yaşarlar.

Dünün insanı, bugünün insanı değildir.

İnsan tabiattan uzaklaştıkça vicdanı katılaşır. Bize hükmeden yasaların görüntüsü olan doğa, sonunda daima galip çıkar.

Cesur insan korkusu olmayan insan değil korkuya rağmen ilerleyebilen insandır.

İnsanlar Tanrıya ulaşmak için tapınaklar yapmış, Oysa doğa var olmuştu.

Yalnızca gerçeğin bilinmesi insanları özgür kılabilir.

İnsanoğlu zaaflarının bile efendisi olmalıdır.