#insan doğası

Ağlamayan kişi vahşi, gülmeyen ise delidir.

Gerçek yaşamda, iyi ve kötü arasındaki savaşta en zor seçilebilir olan hangisinin hangisi olduğunu belirlemektir.

Düşünce özgürlüğünden yana olduklarını ilan edenler bile kovuşturmaya uğrayanlar onların hasımları olduğunda genellikle bu iddialarından vazgeçiveriyorlar.

Herkes gerçekleşmesini çok istediği şeylere inanmaya meyillidir. Bu ister bir loto bileti, ister Cennet'e gidiş bileti olsun.

Korkunç olan, insanların kendilerine ve başkalarına yalan söylemeyi ve aldatmayı istemeleridir.

Çoğu insanda, bir şeye karşı inançsızlık, bir başka şeye körü körüne inanıştan doğar.

Kişi karakterini, gocunduğu fıkradan belli eder.

Başkalarının hatalarını görürüz; ancak, kendimizinkiler söz konusu olduğunda kör oluruz.

Cesaret, neredeyse bir çelişkidir. Ölmeye hazır olma biçimini alarak güçlü bir yaşama arzusu demektir.

Tanrı'yı dünyanın yaratıcısı değil de, süper güçlere sahip süper bir insan olarak düşün. Bu durumda hiçbir şey değişmezdi, değil mi? İnsanlar yine ona itaat eder, ona tapar, kendi refahları için ona dua ederlerdi.

Pek çok insanın hayatını zehir etmeye kararlıymış, bu dünyanın yaşamaya değmez bir yer olduğunu düşünen insanların sayısını arttırmak için elinden geleni ardına koymayacak bir yaratığa dönüşmüş.

Bilinçaltı neden insanları bir şeyler çalmaya yönlendirir? Bu yönelim illa çalmak mı olmalı? Sence de bu,doğamızda kökleşmiş bir şey mi?

İnsan yalnız hoşa gideni, iyi olanı mükemmel olanı ciddiye alır; fakat güzellikle oynar.

İnsanlar parlayanı karartmaktan, yükseleni yere serip toza bulamaktan hoşlanırlar.

İnsan, ne istediklerini ne düşüncelerini engelleyemez.

Dünyayı cehenneme çeviren şey daima, insanın onu kendi cenneti kılmaya çalışması olmuştur.

İnsan kusurludur. Oluşturduğu gerçeklik, insan tarafından her zaman tehlikededir.

Çalışmanın zahmetli bir süreç olması ve insanın acıdan kaçınma eğilimi sebeblerinden ötürü insanın yönelenebileceği en kolay yöntem gasptır. Tarih boyunca ne din ne de genel ahlak bu eğilime engel olamamıştır.

Madem insanlar kendi kendilerine karar almakta bu kadar yetersizdirler, öyleyse demokratik seçme hakkı konusundaki bunca ısrar ve gevezelik neden?

Yasa koyucular ve atanmışları da insan ırkına ait değil mi? Yoksa kendilerinin insanlığın geri kalanından daha ince bir kilden yapıldığına mı inanıyorlar?

Acaba, yağmacılık nasıl durdurulabilir? Bunun yanıtı açıktır: O, ancak, çalışmaktan daha ıstırap verici ve tehlikeli kılındığı zaman durdurulabilir.

Fakat insanlar arasında yaygın olan başka bir eğilim var. Yapabilecekleri zaman başkalarının pahasına yaşamak ve gelişmek istiyorlar.

Yasal yağmalamanın iki kökü vardır: Biri, az önce gördüğümüz gibi, insan bencilliğindedir; diğeri ise sahte hayırseverlik içinde.

Başka birinin pahasına iyi yapmak her zaman caziptir.