#insan doğası

Okşayan elleri ısıranlar, tekmeleyen ayakları öperler.

Dünya üzerinde faşistin ne kadar iğrenç bir tarihçesi varsa, komünistin de o kadar saf, kötü bir geçmişi vardır. Ne de olsa ikisini de insan icat etmiştir.

İyilik, ilk öğretilendi. Ancak geçerli değildi. Savaşlar, ihanetler ve yalanlar insana aitti. Ve pişmanlık ya da komşunun hayatını eleştirmek, iyi olmaya yetmiyordu. Hiçbir şey, iyi olmak için yeterli değildi. Çünkü dünya ve insan eti, iyilikten yoksundu.

İnsanların karar verip uygulama düzeneklerinin lokomotifi iradeleridir. İrade, kavramlar listesinde dirençten tercihe kadar olan bölümü içerir. Bütün insanlar eşit sayıda iradeye sahip olarak doğar ve iradelerini tüketemeden ölürler. Adına dünya denilen tatil köyüne adım attığı anda insanın eline tutuşturulmuş suni bir para birimine benzer. Her davranış ve düşünce bir miktar iradenin harcanmasını gerektirir. İnsanlar, kendilerini ve hayatın kurallarını anladıkça iradelerini harcama konusunda farklılık gösterir. Bazılarını işlerine, bazıları aşklarına, bazıları hobilerine, bazıları ailelerine harcar. Herkesin iradesini eritip buharlaştırdığı bir kazan vardır.

Oysa kötü insanlar değillerdi ama yine de hayatta olmaları onları nedensizce sevenlere acı veriyordu. Acının nedeni tam olarak hayatta olmaları değil, hayatı kullanma biçimleriydi. Harcıyorlardı. Her şeyi. Kendilerini, hayatlarını, onlara sunulmuş her duyguyu ve her malı.

Düşünceler, duyguların çekim alanına girince bükülürler.

İnsan yalan söylediği anda, beyin kanamasından ölse, dünya öyle boşalırdı ki dinozorlara yeniden yer açılırdı.

Ortalama bir insan özgür olmayı değil, güvende olmayı ister.

Ahlaksızlığa karşı gösterilen tepki, tepesinde hale olan bir kıskançlık gösterisidir.

Çoğu zaman ezilenler, kendilerini ezenler gibi olmaya özenirler. Bir zamanlar ezilmiş olanların, birinci sınıf ezenler olduğu görülmüştür.

Özgürlükten bahseden bir çok insanla tanışıyoruz, ama çok azını hayatlarını esas olarak zincirler yapmaya adamamış görüyoruz.

Akla karşı olan sonsuz savaşlarında, duygular hiçbir zaman yenilmemiştir.

Başkalarının kusurları kolayca görülür ama kendi kusurumuz görülmez; kişi komşusunun kusurlarını ayıklar bulur, kendi kusurlarını ise kumarda hile ile zar saklar gibi saklar.

Ne garip.. Kazanmak insanlara yetmiyor; diğerlerinin kaybettiğini de görmek istiyorlar.

Bir bebek gerçekten ırkının tohum plazmasına ekilmiş ve orada kendiliğinden ve içgüdüsel olarak uygun beden hareketlerini yapmaya bir ön yatkınlık yaratacak bir sinir sistemi doğal düzenine sahip olarak değil, bir toplumsal geleneği sürdürmek üzere doğar. Bebeğin ana babası ve büyükleri, biriktirilmiş tecrübelere uygun olarak ona araç gereçlerin nasıl yapılıp kullanılacağını öğretecektir.

İnsanları birleştiren duygular, ayıran ise fikirlerdir.

Yeryüzünde ancak kötülüğün kıskanılmadığını söyleyen bilge kişilere hak veriyorum.

Bolluk nasıl bezdirirse, yokluk da öyle iştah kabartır.

Hükümetler, yönetilen insanların doğasına uygun olmalıdır.

İnsan dilediğiniz her tür zevkten feragat eder ama acılarından asla vazgeçmez.

Savaşmak barış yapmaktan daha kolaydır.

İnsan doğasında, tutkuyla kınadığımız şeyleri sevmemizi sağlayan bir yasa vardır.

Ben, Tanrı'nın her yüreğe özgürlük içinde yaşama arzusunu ektiğine inanıyorum.

İnsan faydasını maksimize eden bir hayvandır. İnsan evinde, işinde-kendi özel işinde ya da devlet işinde, kilisede, bilimsel çalışmalarında, kısaca her yerde fayda maksimize etmeye çalışan birisidir.