#iç dünya

Bir savaştan ibarettim ve içimden ölü çıkıyordu!

Ve kafam, il olma izni alabilecek kadar kalabalıktı.

Kötülük dünyada değil, insanın yüreğindedir. Yüreğini kolla, ölmeden çürüyorsun…

Bir pencere yeter bana bir tek pencere, bilince ve bakışa ve suskunluğa.

Bazen etrafımda değerli ne kadar şey varsa hepsini yok etmek geçiyor içimden.

Kendi dünyasını kazanır dünyayı kaybeden.

İçimde kırk kadın, Kırkı da yabancı. Kırkı da öteki.

Kimseler bilmesin diye halimi / Kendim kendisini böyle savunur; / Dışımdan içimin hali okunur / İçim alev alev, içim besbelli.

İçimin derinlerinde yığınla dostum var benim...

Yalnız bir insanın hayâlinde biriktirdiklerini hiçbir taze tutku, hiçbir yeni ateş yok edemez.

Cennet de cehennem de insanın içindedir. Yaşamı taşınmaz bir yük gibi görenler, kendi ürettikleri bir cehennemde yaşar.

Ve yüz yüze geldiğimizde göreceksin, göremediğin içimdeki şeytan dışarı çıktı !

Uzayın derinliklerini keşfeden insan, kendi kendisini tanımada kısıtlamaları aşamamaktadır.

Biliyor musun az az yaşıyorsun içimde; oysaki seninle güzel olmak var...

Hiçbir dilde söylenmemiş, hiçbir dilde yazılmamış, sözler ve şarkılar içindeyim.

Sanki hiçbir şey uyaramaz içimizdeki sessizliği, ne söz, ne kelime, ne hiçbir sey.

Bakmayın etrafımda çok insan dolandığına; sırılsıklam yalnızım aslında.

Bana kalbimdesin deme! Bilirsin, kalabalık yerleri sevmem.

Sustukça başka bir ben doğuyor. konuştukça yeniden ölüyorum.

Su perileri gölgemde saklanıyor...

Her zaman insandan öte tiksinç bir ihtiyacım olmuştur.

Bir diğer yandan, müziğimle ilgili sevdiğim şey şu ki benim içimdeki hayaletleri harekete geçiriyor. Şeytanları değil, ama anladığınız gibi, hayaletleri.

İçinde her zaman düşünen bir yan, her şeyin dışında dikilmiş, tutkulu kucaklaşmaları alaycı bir küçümsemeyle seyrediyor gibiydi.

Şimdi, ben yalnız değilim, sen öyle sanabilirsin ama.