#hayat

İntiharlar tekrar çoğaldı. İhtiyarları açlık, gençleri aşk ölüme sürüklüyor.

Hayatı yapmak isteyenler, kendilerini cömertçe ona bağışlamalıdırlar.

Çalışmak, zamanına sahip olmak, onu kullanmasını bilmektir.

Hayat kimsenin etraında dönmez, herkesle beraber yürür.

Biz evvela kelimeleri öğreniriz; sonra yaşadıkça teker teker manâlarını.

Çünkü hayat da ölüm de sevdin mi, affettin mi yenilebilir.

Belki de ölüm dediğimiz şey; tül kadar ince ve bulanık bir zarın arkasında gizlenmek, oradan etrafı dinlemek, görmek, oradan sevdiklerine hasret çekmektir.

Şu hakikatı kendi hayatım bana öğretti: İnsanoğlu, insanoğlunun cehennemidir.

Bazı insanların ömrü vakit kazanmakla geçer... Ben zamana, kendi zamanıma çelme atmakla yaşıyordum.

Bütün hayatım boyunca dikkat ettim, insanın daima korktuğu şeyler başına geliyor.

Ben aşktan daima kaçtım. Hiç sevmedim. Belki bir eksiğim oldu. Fakat rahatım. Aşkın kötü tarafı insanlara verdiği zevki eninde sonunda ödetmesidir. Şu veya bu şekilde... Fakat daima ödersiniz... Hiçbir şey olmasa, bir insanın hayatına lüzumundan fazla girersiniz ki bundan daha korkunç bir şey olamaz.

Kim bilir? Belki de bazı kapıların bize kapalı görünmesi, önünde değil, arkasında bulunduğumuz içindir.

Vücutlarımız, birbirimize en kolay vereceğimiz şeydir. Asıl mesele, birbirimize hayatlarımızı verebilmektir. Baştan aşağıya, sadece bir aşkın olabilmek, bir aynanın içine iki kişi girip oradan tek bir ruh olarak çıkabilmektir.

Değişmeyecek olan, hayata şekil veren, ona bizim damgamızı basan şeylerdir.

Bütün hilkat, geniş ve eşsiz kudretinde canı sıkılan bir tanrının kendi kendini eğlendirmek için icat ettiği bir oyundur.

Ben hayatın susan ve değişmeyen kardeşiyim. Vazifesini hakkıyla yapan fâninin alnına bir sükûn ve sükûnet çelengi gibi uzanırım.

Hiçbir şey kendi alın teri kadar bir insanı tatmin edemez. Çalışan insan kendi varlığında hüküm süren bir âhengi bütün kainata nakleder. Hayatın biricik nizamı bu ahengin kendisi olmalıdır.

Beş Şehir'in asıl konusu hayatımızda kaybolan şeylerin ardından duyulan üzüntü ile yeniye karşı beslenen iştiyaktır.

Ne çok yürüdüm şu dünyada Ne kadar az yol aldım Acının alfabesindeyim daha.

Bugün oturdum ölümü düşündüm. Yirmi yaşında ve hayat bu kadar güzelken.

Vakitsiz açan çiçeklerin, vakitli doğan çocukların Ölümünü gördüm.

Bir tek düşmanı olmadan da yenilirmiş insan.

Kırlara değil, mezarlıklara çıkıyor yolumuz.

Hayat karşısında yorgunum artık.