#hayat

Zaten hayat da öyle değil mi, hangi sorunu ötekisinden ayırabiliyoruz ki. Ya da hangi kimliğimiz diğer bir kimliğimizden ayrı yaşıyor?

Zaman insanla oynamayı seven, hem zalim hem de merhametli bir tanrıdır. Ona karşı çıkamazsın, yapman gereken beklemek.

Hayat, yaşadıklarımızdan çok hayal ettiklerimiz değil mi zaten?

Yıllarca kamyonculuk yaptım, kamyon şoförlüğü. Tavukçuluk yaptım, Allah yardım etti her ikisinde de iflas ettim. Ondan sonra kooperatiften yem fabrikasına işçi olarak girdim. Sekiz yıl da orada çalıştım.

Yaşadığım yoksulluk utanç verici. Ayşe'den, çocuklardan ve bütün köyden utanıyorum. Bu yaşam katlanılır değil. Bu yaşam, insanı her aşamada rencide ediyor. Onca beceriksiz ve sümüklü insan, çoluk çocuğuyla hovardaca bir lüks içinde yaşıyor. Bu düzeni asla affetmeyeceğim. Bu ülkede, bu koşullarda yaşamak ağrıma gidiyor.

Nuri Bilge Ceylan, benim hep şikayet ettiğimi söylüyor. Benim bir günlük yaşamımı öğleye kadar götürebilecek mi bakalım?

Havalar olabildiğine soğudu. Artık kollarımı yorganın dışında tutamadığım için kitap da okuyamıyorum. Kendimi bildim bileli şöyle sıcacık odalarda yaşayamadım. Pencerelere ihmal etmeyip naylon raptiyelemeliyim. Oda çift cam takılı gibi sıcacık oluyormuş.

Gerçekten insanın başının üstünde akmayan bir damın bulunması öyle ucuz mutluluk değil. Bunun kıymeti bilinmeli.

Evimin duvarı nasıl olsun, koltuklarımın halılarımın rengi ne olsun, ilgilenmiyorum. Ben bu işleri çoktan geçtim.

Bej renkli pantolonumun fermuarı bozuldu. Yolculukta en korktuğum şeydir bu... Ceketimi çıkarıp sürekli kucağımda tutup durdum, bozuk fermuarım görünmesin diye.

Ayağı kayan bir çocuk kadar şaşkınım, bilemedim düz yolda yürümenin imlâsını. Kanayan dizlerime bakıp da ağlamayı öğrenemediğim gibi.

Suya düşen bir karanfilse yüreğin, bırak kendini ırmağın türküsüne gülüm vursun seni o taştan bu taşa o çağlayandan bu çağlayana.

Ömrümüz ayrılıklar toplamıdır, Yarım kalan bir şiir belki de.

Ömürler yetmiyor ve hep, eksik kalıyor bir şeyler.

Bir yolcu hüznüyle geçip gidiyor ömrümüz.

Hüzünlenmeye bile zaman yok artık.

Yalnızsın bu yolculukta.

Hayatı 100m yarışı gibi gösterirler, sadece kazanan adamı gösterirler.100m Yarışında arkada 8 kişi vardır. Bunları hiç göstermezler, en öndeki adamı gösterirler.

Onu sevmekle geç, ey yaşamak!

Bir saati vakti geldi mi kurmalı; durmuş bir saat kurunca işler, ama duran bir insanı kurup işletemezsin.

Sağlıklı olmak, hayat kavgasında başarının birinci şartıdır.

Günde 24 bin nefes alıyoruz. Şimdi bu kadar nefesi alırken kimse yorulmuyor, uyurken bile canım çıktı nefes almaktan diyen yok..

Çölde yolunu şaşıranlar gibi biz şimdi zaman içinde kaybolmuş kimseleriz.

Ne yazık ki gövdenin güçsüzleşmesi aklın olgunluk zamanına rastlar.