#hayat

Nedir bizim bu dünyamız? …kısa süren bir simetri; anlık bir oluş.

Bu ülkeye ve bu hayata dair hiçbir şeyin, hiçbir zaman benim dilediğim gibi olmayacağını biliyor, artık bundan acı duymuyorum.

Gereksiz savaşlar dünyasında tatlı savaşlardan birini seçmekte fayda var. Madem mecburuz... O halde gayetle şairane bir şekilde 'kendimle' savaşmayı seçeyim.

Bazı insanlar sadece deliklerin kendilerine düştüklerini bulurlar.

Hayat korkusu gerçekten duyguların korkusudur. Korktuğumuz gerçekler değil, onlar hakkındaki duygularımız. Duygularımız üzerinde ustalığımız olduğunda, yaşam korkumuz azalır.

İnsan hayatının belli başlı kılavuzu alışkanlıktır.

Hiçbir şey için benimdir deme. Sadece de ki: Yanımdadır. Çünkü ne altın, Ne toprak, Ne sevgili, Ne hayat, Ne ölüm, Ne huzur, Ne de keder,Daima seninle kalmaz.

Buradan nereye gidiyorum bilmiyorum, ama sıkıcı olmayacağı kesin.

Hayat yolunun ortasında kendimi karanlık bir ormanda buldum.

Sadelik bir ayrıcalıktır.

Dünyada dünyanın ne anlama geldiğinden haberdar olmaksızın yaşamak, bir kütüphanede kitaplara dokunmaksızın gezinmek gibidir.

Doğruluğunu satarak ve anlamını ve amacını bir başkasının haksız zaferiyle çarçur ederek mutluluğunuzdan birini vurmayın. Kendi hayatını yaşa. Makul ve nazik iseniz, anlamın yükseklerden size verilmediğini keşfedeceksiniz; doğal olarak kendi yaşam odaklı amacınızdan doğar.

Ama amaç kişiseldir. Doğru ya da yanlış olamaz. Doğru ya da yanlış olamaz. Seninle ilgili olamaz. Kendi hayatını yaşamaya karar verirsin. Birisi size nasıl yaşayacağınızı söylerse, özgür değilsiniz. Kendi amacınızı seçmezseniz, siz bir köle olursunuz.

Param için, akıl ve hümanist iyilikle bahse girerim. Yanılıyor olsam bile, hayatımın tadını çıkartacağım, ki bunun varlığı az anlaşmazlık altındadır.

Mutluluk her şeye rağmen gerçek mutluluktur, çünkü sona ermeli, ne de düşüncesini ve sevgisini kaybetmişlerdir, çünkü onlar sonsuz değildir.

Bir insan ne için ağladığını biliyorsa, bir gün gülmeyi de hakedecektir.

İlk önce kitaplarımı selamladım. Bahçeye doya doya baktım. Güvercinlere uzaktan yem attım. Sonra oturdum. Düşünmeye başladım. Ölüm ve hayat.

Anlam katamadığınız, anlamlandıramadığınız hiçbir şey sizi mutlu etmez.

Hayatı anlamlardan soyduğun zaman sana kalan bir hiçtir.

Zaman büyük bir öğretmendir; ne yazık ki bütün öğrencilerini öldürür.

Dağın zirvesindeyken aşağısında nelerin olduğunu görmezsiniz. Kötü dönemlerden geçtim ama hayat devam ediyor.

Sonunda hepimiz duygularımızı iyileştirmeye geldik. Yaşamı öldürmeyenleri tedavi edemez. Dünya, hayal ile gerçek arasında seçim yapma konusunda oldukça acımasız. Dilek ve dünyanın beklediği şey arasında.

Hayat kısa ve her gününü bir başkasının yapmanı istediği şeyi yapmakla geçirmek zorunda kalmanın yolu bu değil.

Geyikler, tavşanlar ve güvercinler ve yeryüzü kuşları, zevkleri için havaya zengin bir biçimde bürünmüşlerdi.