#hasret

Duvarlar, ezilmiş hayvanların kan lekeleri ve rengini kaybetmiş, köpeklerin bile yatmayacağı pis hücrelerde geçen haftalarım içinde bir ışık sızacak kadar küçük deliği olmayan, tavanı basık bir inde, hayır bir in değil, mezarda, ışığa güneşe ve hayata hasret çekerek geçirdiğim günlerim, uykusuz gecelerim, yarın benim için acı fakat övünçlü hatıralarım olacaktır.

Ne tende cân ile sensiz ümîd-i sıhhat olur/ Ne cân bedende gam-i firkatinde râhat olur

Ölmek âsân âşıka bir dem firâk-ı yâr güc/ Böyle müşkil derd esîri hasteye tîmâr güc

Hasret, vuslatın yarısıdır. İste ki olsun!

Acır isen gel Necâtî derd-mende acı kim
Ne leb-i dilber nasîb oldu ne helvâ-yı rakîb

Yeni meydanlar açılmış uzaktaki şehrimde.

Memleketimden uzakta, memleketimi düşünüyorum.

Gökyüzünü başımın üstünde görmek bana yasak.

Kapansın El Kapıları, Bir Daha Açılmasın, Yok Edin İnsanın İnsana Kulluğunu, Bu Davet Bizim... Yaşamak, Bir Ağaç Gibi Tek Ve Hür, Ve Bir Orman Gibi Kardeşçesine, Bu Hasret Bizim...

Sürgün yazarıyım. Dünyaya ait olmak istiyorum. Kürtlerin sesine yer açmak istiyorum. Bazıları göç ettiğimi söylüyor, yazıyor. Göç etmek başka bir şey, sürgün başka bir şey. Babam kansere yakalandığında bir hafta, bir gün, bir saat hiç fark etmezdi. Ona sadece 'elveda' demek için, bir saatliğine geri dönüş için başvuru yaptım. Ricada bulundum. İzin vermediler. Ankara'daki bürokrasi 'Hayır' dedi. Sürgün budur.

Hıdırellez ya; adını yazıp bahçeye gömsem, sabah kahvaltıda seni görsem...

Dağ dağa kavuşmaz, insan insana.... kavuşmaz.

Kalabalık bir toplantıda olup da, bunca insanı bir araya getiren şansın kendi dostlarımızı da bir araya getirmesi gerektiğini düşünmeden edemeyiz.

Göze alamadığım bir şehrin yerine bütün şehirlerdesin.

Almadan bûse-i yârı ger ölem ey hemdem / Suyum ısıtmaga şeftali budağın yakasın

Fürkat öldürdü Hayâli bendeni lûtf et yetiş / Sen mürüvvet kanına lâyık mıdır te'hirler

Benim söylemek için çırpındığım gecelerde, Siz yoktunuz.

Sana da yazdım. Ciltlerce. Ciltler dolusu.

Yüzünü, geçen yaz denizden çaldığım taşla Tem yoluna çizdim.

Ne yanar kimse bana âteşî dilden özge, Ne açar kimse kapım bâd-ı sabâdan gayrı.

Perde çek çehreme hicran günü ey kanlı sirişk, Ki gözüm görmeye ol mâh-likaadan gayrı.

Ay kocaman at kara Torbamda zeytin kara Bilirim de yolları Varamam Kordoba'ya.

Benim fikrim hayâlim endişem sen / Anınçün gözlerim her dem nemîndir

Günahkar olsam da, cenneti bulsam da, unutmak isterken hatırlatıyor. En'derin acılar ya da masum anılar, her şey bana seni hatırlatıyor.