#hafıza

Mutluluk, sağlık ve zayıf hafıza anlamına gelir.

Çünkü yazmak daha sonra her zaman bulunacak biçimde bir şeyi saklamak demektir.

Yaşamda bir an geliyor, tanıdığın insanlar arasında ölüler canlılardan çok oluyor. Ve beyin başka yüz hatlarını, başka ifadeleri kabul etmeye yanaşmıyor: Rastladığı bütün yeni yüzlere eski izlerin damgasını vurup, her birine en uygun maskeyi buluyor.

Kelimelerin gücü vardır. Atasözü şöyle der: Tokat unutulur, söz kalır.

Hiçbir şeyi kolay kolay unutmam. Benim trajedim de bu.

Ermeni kimliğini 1915 mezarlarının arasında aramamak lazım. Ben acımı her gün içimde taşıyorum.

Mutlak dehşet,hafızayı çoğu kez merhametli bir biçimde felç eder.

Yaşamın amacı hatırlamaktır.

Beni unutmanız uzun sürmez. Gidenler çabuk unutulur.

Geçmişimiz bizi izler, yolu üstünden topladığı şimdiyle durmaksızın büyür.

Geçmiş tecrübelerin tüm hatıralarını içinde öldür. Geriye bakma, yoksa kaybolursun.

Biz onları hatırladığımız için değil , onlar bizi unutmadıkları için vardır hatıralar.

Bazı yerler vardır, bazı köşeler vardır, bazı binalar vardır, hatta bu binaların odaları vardır, insanı alır elli, atmış yıl öncesine götürür.

Biliyorsun. Herşeyi yok edemem, Anlamıyorsun. Geçmiş silinmiyor.

Ama unutmak için ne kadar çabalarsam çabalayım, yüreğimin ta derinliklerinde, kenar çizgileri belirsiz bir boşluk öylece duruyordu.

Anılarını ustaca bir yerlere saklasan, iyice derine gömmüş olsan bile, o anıları yaratan geçmişi silemezsin.

Müziğin yaşananları canlandırma etkisi vardır, bazen yürek sızlatacak kadar güçlü bir etki.

İnsan denen şey, anılarını yakıt olarak kullanıp yaşamını sürdürüyor olamaz mı acaba?

Sen beni hatırladıktan sonra, herkes unutmuş umrumda değil.

Hatıralar hem içini ısıtır, hem de seni parçalara ayırır.

Eğer düşündüğüm her şeyi aklımda tutabilecek kadar güçlü bir hafızam olsaydı, bana öyle geliyor ki hiçbir şey yazmazdım.

Cehennem, geleceği hayalin ve geçmişi hatırlamanın olmadığı, şimdiden saklanacak hiçbir kuytunun kalmadığı yerdir. Tek zamanlı bir hayat. Acıyı unutturacak hiçbir şeye izin verilmeyen bir yer. Hepsi de burada ve şimdide. Kaçacak bir yer yok. Kimse hatırlamıyor, kimse hayal kurmuyor.

Barbaros'un ailesinde kimse kahvaltı yapmazdı, sadece kahve ve sigara içilirdi. Ama o yine de "Ailem mi? Daha geçen hafta birlikteydik, hep beraber toplanıp kahvaltı yaptık. Çok güzeldi." diyordu. Gelecekten bir şey beklemeyenler, mutluluklarını geçmişte yaratırlar. Barbaros da öyle yapıyordu. Hayatındaki en büyük acıyı zevke dönüştürüyordu. Hayatın lime lime ettiği ailesinin parçalarını hafızasında yapıştırıyor ve onlarla gülüyordu.

İnsanın unutamadığı; aklına geldiğinde canını acıtandır...