#farkındalık

İki dünya arasında hayat bir yıldız gibi parlar
Gece ve yas ufkun sınırında bekler
Kim olduğunu insan ne kadar geç anlar
Kim olabileceğini ne kadar geç çözer.

Bir köşesi delik olan cebi, boşuna doldurmayın.

Kendinizi temiz ve berrak tutarsanız iyi edersiniz; çünkü arkasına geçip dünyayı görmeniz gereken pencere sizsiniz.

Bir dindarın bir şüpheciye göre daha mutlu olmasının, sarhoş bir kişinin ayık bir kişiye göre daha mutlu olmasından farkı yoktur.

İnsanların birkaçı düşünür, bununla birlikte hepsinin düşünceleri vardır.

Cahil insan özgür değildir, çünkü onunla yüzleşen yabancı bir dünyadır.

Sınırlamaların farkında olmak, şimdiden onların ötesinde olmaktır.

Yalnız ötesine geçtiğimiz sürece sınırları hissederiz.

Herkesin yılda bir kez deha olacağı tutar. Gerçek dehalar ise bunu daha sık yapar.

Aydınlanmış insanlar da telefon numaralarını hatırlar.

Başkalarının hatalarını görürüz; ancak, kendimizinkiler söz konusu olduğunda kör oluruz.

Yıldızların uykusuna güvenmeyiniz.

Bu gözün tek kusuru, gerektiğinden fazla görüyor olması.

Bir insan, ne söylemediğini anlayana kadar ne dediğini bilmez.

Ölüm korkusunu tüm duyularınla benliğinde hisset. Bunu yapabildiğinde kendini aşmış olacaksın. Bu dünyaya farklı gözlerle bakabilirsin.

İnsan, duyularının uykusundan uyanınca, kendine gelir, kendini insan olarak görür.

Bir yazar sorunları çözmez. Onların ortaya çıkmasına izin verir.

Paradoksalla yüzleşen kişi, kendini gerçekliğe maruz bırakır.

Büyüyünce, insanın kendini nasıl yalnız hissettiğini göreceksin.

Servetiniz, çevrenizdeki yoksulluğu görmenize engel olan bir zırh içine soktu sizi.

İnsan kendine ne kadar değer verirse, o kadardır.

İnsanlar, başkalarının kusurlarını görmek konusunda kartallara, kendi hatalarını görmek konusunda ise köstebeklere benzerler.

Saatin akrebinin hareket ettiğini görmeyiz ama bir zaman sonra baktığımızda başka bir yerdedir.

Ne söylediğimi duyana kadar ne düşündüğümü nasıl bilebilirim?