#duygular

İnsanın hayatında neşenin yeri olduğu kadar hüznünde yeri olacaktır.

İnsan sevdikçe büyür.

Öfke enerji veriyor. Öfkenin tam tersi, öfkenin içe döndüğü depresyondur.

Bizi tehlikelerin kucağına atan kusurların başında, öfke gelir.

Bugüne değin hiç ağlamamış genç adam bir barbar, onun ağladıklarına gülmeyecek yaşlı bir adam ise budaladır.

Tuhaf değil mii? Sen severken akıl onun yardımcısı, terk edilirken düşmanıdır.

Ben daima bir romantiktim, hatta bunun anlamını kavrayabilecek bir yaşta olmadığım yaşta bile.

Artık saf aşk ya da tutku söz konusu değildi. Hiçbir duygu saf olamıyordu, çünkü her şeye korku ve nefret sinmişti. Kucaklaşmaları bir savaş, orgazmlarıysa bir zafer olmuştu. Bu, partiye indirilmiş bir darbeydi. Sevişmek siyasal bir eylemdi.

Aşk ve öksürük saklanmaz.

İnsan, tebessümle gözyaşı arasında gidip gelen bir sarkaçtır.

Hiç düş kırıklığına uğramayanlar, hiç umut beslememiş olanlardır.

Acılar ve sevinçler, birbirine komşu.

Hava için gökgürültüsü neyse, insanın canı için hayal kırıklığı da odur.

İnsanın ifade edemediği şeyin gücü patlayıcı, hasar verici, kendi kendini yıkıcı bir güçtür. İfade etmek, kurtulmanın başlangıcıdır.

Acılar geçicidir. Ama her sevinç, en derin sonsuzluğa uzanır.

Şefkat, çift yönlü bir sokaktır.

Sevmeden yaşamak yaşamak değildir. Az sevmek ise sürüklenmektir.

Aşk, ancak ondan kaçmakla yenilebilir.

Kıskançlığımız, kıskandığımız kişilerin mutluluğundan daha uzun ömürlüdür.

Kinimiz büyüdükçe, kin beslediğimiz kimseden daha küçülürüz.

İnsan tabiatında akıllıktan ziyade delilik vardır.

Kimseler bilmesin diye halimi / Kendim kendisini böyle savunur; / Dışımdan içimin hali okunur / İçim alev alev, içim besbelli.

Kendi ilerleyişimle sevindim, zayıflığımla kederlendim ve insan davranışının evrensel iniş çıkışlarının dert ortağı oldum.

Her yıldız dingin suları zamanın. Bir düğümü zamanın. Ve her iççekiş dingin suları haykırışın.