#doğa

Deniz güldü halime, Bir avuç su verdi elime. Biterse göz yaşın al dedi, Doldur tekrar yerine.

Hiçbir şey kendiliğinden yok olmaz, böyle olsaydı var olmazdı.

Hiçbir doğal olay kendi içinde iyi ya da kötü değildir. Üstelik kendi içinde güzel ya da çirkin de değildir. Doğada bu değerler bulunmaz, bilhassa anlam ve amaç da yoktur. Doğa, amaçlar doğrultusunda işlemez.

Doğanın hayata saygısı yoktur. Doğa, hayata dünyadaki en değersiz şeymiş gibi davranır ... Doğa amaçlarla hareket etmez.

Madde ve enerji yapısında zengindir. Hayat da öyle ama akıl almaz bir biçimde.

Hayvanlar sadece doğada var olanı öldürüyorlar ama insana doğada olan yetmiyor, öldürüp, parçaladıktan sonra cesetlerini saklamak üzere çiftlik hayvanları yetiştiriyor. Öldürme vaktini birkaç gün geri alabilmek uğruna burslu okuttuğu ‘genius’ gençleri laboratuvarlara hapsedip enselerinde boza pişiriyor ki, kârını ikiye, üçe, beşe, ona katlasın.

Canlıların inceliklerini ve onların tarihlerini öğrenmek, onlarda gördüklerimizin ve onlara duyduğumuz saygının azalmasına değil, artmasına neden olur.

Bazı insanlar, doğayı bilmenin bir şekilde onun güzelliğini ve heyecanını yitirdiğini düşünerek bu hedeften sapmaktadırlar. Bu, tabii ki, korkaklıktır.

İnsan uygar ya da vahşi olsun, doğanın çocuğudur; doğanın efendisi değil.

Uygar insan yeryüzünü arşınlamış ve bastığı her yerde bir çöl bırakmıştır.

Uygar insan bu elverişli çevreyi nasıl oldu da çoraklaştırdı?

Sevgi, özgürlüğün çocuğudur, hiçbir zaman baskının değil!

Tüm insanlar eşittir, çünkü onlar Toprak Ananın çocuklarıdır.

Fukaralık, doğal yasaya göre düzenlenmiş bir zenginliktir.

Güneş, ışık ve sıcağından başkalarını faydalandırmak için kendine yalvarılmasını beklemez. Sen de güneş gibi ol, beklenilen iyiliği istenilmeden yap.

Denizden gelen iris, rüzgar ya da kuvvetli yağmur getiriyor.

Deniz, dünyanın teridir.

Güzel çiçekler beni utandırıyor. Arı olmadığıma pişman oluyorlar.

İlkbahardaki küçük bir delilik kral için bile sağlıklıdır.

Hayır, doğa büyük insanların egoist olmasını gerektirmiyor.

Bir güz akşamı kadar hüzünlü sakinlikte hiçbir şey yoktur. Işıklar, ürpertili havada donuklaşır, yaşlanmış ağaçlar yapraklarını dökerler, yazın ateşli aydınlıklarıyla kavrulan kırlar, ilk soğuk rüzgârlarla birlikte ölümün geldiğini hissederler.

Doğa asla kendini tekrar etmez ve bir insan canlılığının olanakları asla başka bir yerde bulunmaz.

Yaşamın amacı doğa ile uzlaşı içinde yaşamaktır.

Doğaüstü henüz anlayamadığımız doğal şeylerin adı.