#doğa

Doğayı yorumlamak onu geliştirmek değildir; onu dışarı çekmek; onunla duygusal bir ilişkiye sahip olmak.

Doğanın tüm güçleri kendi yollarına gider; insan onlardan yararlanır ya da elinden gelenin en iyisini yapar.

Hayatın en değerli üç kaynağını isimlendirirsem, kitaplar, arkadaşlar ve doğa demeliyim.

Ayaklarımın altındaki çimlerin hissini ve yanımdaki akan akarsuların sesini sevdim.

Ağaç tepelerindeki rüzgârın uğultusu benim için her zaman iyi bir müzik olmuştur.

Sakinleşmek, iyileşmek ve duyularımı düzene sokmak için doğaya gidiyorum.

Kış daha kahramanca bir oyuncu kadrosuna sahiptir ve zekaya hitap eder.

Yapraklar ne kadar güzel yaşlanır. Son günleri ne kadar ışık ve renk dolu.

Evrendeki sevgi ve bunun etrafındaki keskin merak: işte benim dinim.

Kitaplara ve doğaya gidiyorum.

Yorgunların dinlenmesi için geceler yeter.

Doğada her şey bir değişimdir, fakat bu değişimin arkasında sonsuzluk yatar.

Bireyi kendine yabancılaştırır, böylelikle birey dikte edilen doğrultuda çalışmak istemeyebilir. Oysa onun doğasında öğrenmek, keşfetmek ve araştırmak vardır, yeter ki ket vurulmasın.

İnsan, hayvanlar arasında merkezi bir yaratıktır, yani hepsinin özelliklerini en eksiksiz özette birleştiren en mükemmel formdur.

Doğada hiçbir şey hareketsiz durmaz; her şey çabalar ve ilerler.

Müzik ve sanat gibi doğa sevgisi de siyasi veya toplumsal sınırları aşabilen ortak bir dildir.

Bir kimseyi sevmenin ne demek olduğunu biliyor musunuz? Bir ağacı, bir kuşu ya da bakıp gözettiğiniz bir hayvanı sevebilir misiniz? Size hiçbir karşılık vermese, gölgesinden de yararlanamasanız, arkanızdan da gelmese, size bağımlılık duymasa gene de sevebilir misiniz?

Yeryüzünü kirlettik. Kuşların ve hayvanların türlerini yeryüzünden sildik. Yavru fokları öldürüyoruz. (...) Nasıl bir insan evladı böylesi bir şey yapabilir? Kadının biri kürk giyecek diye… Ve bu adam dönüp: 'Eşimi seviyorum.' diyecek. (...) İşte budur bizim medeniyetimiz.

Şefkatin anlamı tüm şeyler için tutkun olmaktır, yalnızca iki kişi arasında değil bütün insanlar için, yeryüzündeki tüm şeyler için, hayvanlar, ağaçlar, yeryüzünün barındırdığı her şey için. Böyle bir şefkate sahip olduğumuzda bizler yeryüzünü yağmalamayacağız ve savaşlarımız da olmayacak.

Biraz daha bekleyip yeni bir deneme yaptım. Boşunaydı. Ormanın sessizliğinde sineklerin vızıltısından başka ses duyulmuyordu.

Bitkiler de insanlar gibiydi ; yaşamak için , hastalıklarını yenmek için ve huzur içinde ölmek için bakıma ihtiyaçları vardı.

Sağanaklarda delice dans eden, boyuna uçuşmaktan sarhoş olan sığırcık kuşları gibi özgür, yapayalnızdım.

Dünya her yerde birdi nasılsa. Hayvanlar ve bitkiler gibi insanlar da birbirlerinden ayrılıyordu şüphesiz.

Ateş, doğası gereği insanın dostu değildir, bu yüzden onun huyuna gitmek gerekir.