#benlik

Geçmişe dönmenin bir anlamı yok. Çünkü geçmişteki ben ve şimdiki ben bambaşka iki insan.

Kendimi tümüyle bir kötümser olarak düşünmüyorum. Bir kötümseri yağmurun yağması için bekleyen bir kişi olarak düşünüyorum. Oysa ben kendimi tümüyle sırılsıklam olmuş hissediyorum.

Beden bir tapınaktır.

Kimse bizi kendimizden mahrum edemez.

Ben, insanların şair ya da çılgın ya da dilenci dedikleri kişiyim, ya da hepsi birdenim.

İnsan sistemi kendiliğindenliğin yerine tümüyle geçebilseydi, kişiliğinin gölgeli derinliklerine dalmak için hiç bir neden kalmazdı.

Nerede ortaya çıkarsa çıksın erme durumundaki coşku insanın, dünyanın ve kendisinin dışında olmasına dayanır.

Bana dikkatinizi neye ayırdığınızı söyleyin, size kim olduğunuzu söyleyeyim.

Ben benliğimle ortamımın toplamıyım.

İnsanoğlu bulmak ve kendini ortaya çıkarmak için insanın kendi dışına çıkması gerekir.

Her insanın içinde ideal bir insan vardır.

Evren ne yazık ki gerçek ben ne yazık ki Borges’im

Ne zaman aynadaki yüze baksam, bilmiyorum hangi yüz bana bakıyor.

Yeryüzündeki bütün aynaları gördüm; hiçbiri, beni yansıtmıyordu.

Yankıyım, unutuşum, hiçliğim ben.

Hepimiz dünyayı gerçekte olduğu gibi değil, kendi ön yargılı algılarımız ile gözlemleriz. Dolayısıyla, gerçekten bilebileceğimiz tek şey kendimiziz.

Aynı anılara sahipseniz, bu anılar farklı bir bedene iliştirilmiş olsa bile, aynı kişi olabilirdiniz.

Aynı "insan" olabilirim, ancak asla eskiden olduğum kişi olmam.

Harika, Matematik, Delilik, Şüphe, Cesaret Delilikte dünyanın en önemli insanı olduğumu düşündüm.

Bütün dünyayı kazanıp kendi özünü kaybetmekten acı çeken bir insana ne faydası olur?

Benliğini yitirmiş biri dünyaya sahip olsa ne fayda?

Başkalarının zihninde yatan bizim en gerçek ve en derin benliğimizdir.

Sen dünyasın.

Gözetleyen gözetlenendir.