#benlik

Bir insan kendine karşı bir başkalaşım gerçekleştirdiği an benliğini kurar, kendinin içinde kaldığı durumda benlik geliştirecek bir ayrışmadan söz edemeyiz. Nöronların bir üst organizasyona ihtiyaç duyması için bir alt organizasyonu iyi biçimde tamamlamaları gerekir. Sinir hücreleri, nükleuslar, pleksuslar, bölgesel organizayonlar, loblar, hemisferler ve nihayet beyin kendi iç organizasyonunu iyi biçimde tamamlar ve sonrasında benliğe gereksinim duyar. İnsanın benliğini kurması ve "ben" demesi çok iyidir, çünkü ancak bu durumda tabiatın zorlamalarından kurtulmuş olur

Zihin kuramı gelişmemiş kişide matür bir benlik kurulumundan söz edemeyiz

Eğer bir başkasının karşısında ben kendimden vazgeçersem, kendi irademde ısrar etmez, aşağıdan alır, teslim olursam yani tâbiiyet ve teslimiyete başvurursam, “Kendimi” inkâr etmiş olurum.

Ben kendi mülkiyetimle ilgili bir yükümlülük taşımam, tıpkı gözümle ilgili bir yükümlülük taşımadığım gibi. Eğer onu büyük bir itinayla koruyorsam, bunu da Kendim için yapıyorum.

Özgürlük sadece şunu öğretir: bağlarınızı koparın, sizi rahatsız eden her şeyi başınızdan savın; özgürlük size kim olduğunuzu öğretmez.

Hiçbir şey benden üstün değildir! Hiçbir şey beni aşacak yücelikte değildir. Beni hiçbir şey aşamaz! Hiçbir şey özgünlüğümü aşamaz!

İnsan kişiliği zedelendikten sonra, bütün dünya onun olsa ele geçirse, neye yarar?

Hiçbir şey, önünde, kendimi alçaltmamı gerektirecek bir yücelikte değildir!

Hiçbir şey beni aşacak yücelikte değildir!

Hiçbir şey benden üstün değildir!

Benim özüm insan'dır.

Her ne kadar yüksek okullara gitmişsem de ben ilkel biriyim ve öyle kalacağım.

Tatlıyım ama güzel değilim. Günahkarım ama şeytan değilim. İyi biriyim ama melek değilim.

İyi bir dost ikinci bir "ben" dir.

Her an ölüyorum ben ve hiçbir anıya sahip olmadan yeniden doğuyorum.

Tarihin benimle ne işi var? benimki ilk ve tek dünya.

Kolum yukarı kalkar olgusunu kolumu yukarı kaldırırım olgusundan çıkarırsak geriye ne kalır? İnsan kalır.

Felsefede ben'den, psikolojik olmayan anlamda söz edilebilecek ve edilmesi gereken bir yol vardır.

Ben her nesneyle nesnel olarak karşılaşır, ama ben'le karşılaşmaz.

Gerçek benim değişmeyen parçamdır.

Giderek, her şeyden vazgeçe vazgeçe, sanki bir başkası oldum.

Güçlerini ve güzelliklerini onlara bağışlıyorum, ben kendi kırılganlığımdan ve zayıflığımdan hoşnudum.

Ama eğer ben ben değilsem yeni bir sorun çıkıyor: acaba kimim?

Düne geri dönemem, çünkü o zaman bir başkasıydım ben.