#bekleyiş

Çiçekler güneşe dönüyor dönüyor Dünya durmadan dönüyor dönüyor Yalnız dönmeyen bana sensin Bekliyorum hep sen neredesin.

Benim fikrim hayâlim endişem sen / Anınçün gözlerim her dem nemîndir

Es nereye istersen, nerede çok sevdiysen, uğra bir geçersen, maziyi savura savura es.

Bir gün elbette sofraya birlikte çökeriz

Sen kalecinin tedirgin bakışlarısın, bense verilmeyen penaltıyım.Buluşmamız yine başka bahara kaldı ay çekirdeğim.

Görünmeyen varlığın aydınlattığı bulutların, o kuştüyü yatakları altında gömülmüş duran ayı bekleyen hala çok uzun bir yolculuk var gibiydi; ay, karmaşık göksel işlemlere dalmıştı, henüz gün doğumunu düşünmüyordu.

Bir evimiz bile yok, sürgünüz sadece, Bizi kabul eden bir ülke çıksın diye Bekliyoruz içimizde bir huzursuzluk, Sınıra en yakın yerde

Uzun müddet haber yoktur sılamdan Her posta geldikçe gönlüm yerinir Haber yok evlad ü ayal, anamdan Can postanelere varır sürünür Kör olsun gurbetin kahrı bitmedi Gidemem vatana çilem yetmedi Gül de taksam bülbülümüz ötmedi Altın kafes olsa viran görünür Bahar geldi seyran için iline Herkes sevdiğim takmış koluna Zihniya gurbetin gider yoluna Hasretli sîneme hicran sarınır

Belirsizlik, tüm işkencelerin en kötüsüdür.

Karanlıklar içinde Şafakla gel günle gel, Kan ve barut içinde, Dirençle gel kinle gel, Gel gülüm geeel gel.

Bitmeli bu bekleyiş, bu suskunluk bitmeli, Bitmeli bu karanlığın ıslıkları artık.

Ve hep bir şeyler eksik gibi, bir şeyler bekler gibisin.

Hemen herkesin yalnız kendisinin anlatabileceği bir hikâyesi vardı. Hemen herkes birkaç kişiye ağlıyor ve âkıbetini hâlâ bilmediği bir sevdiğini bekliyordu.