#affetmek

Babalarımızı affedersek, ne kalır geriye?

Uzaklara gidecek olan atını bağışlar.

Haksızlıkları unutabilirim ama iyilikleri asla.

Unutmak, her zaman alçaklık değildir çünkü, bazen de bağışlamaktır.

İnsanlar, cezalandıramadıklarını affedemezler.

Türkler her türlü haksızlığı, hatta fenalığı affedebilirler, fakat onurlarına dokunulduğu zaman mesele bütün bütün değişir.

Yanılmak insanca, affetmek kutsalcadır.

Affetmek güzel şey. Af güzel olmasa Allah affetmez. O ki her şeyin sahibi, yerin göğün büyük kudreti, böyle bir iradeyi sunuyorsa bizim de ondan örnek almamız gerek. İnançsız insan yaşayamaz. İnanç olmazsa insan hiçbir şeyden zevk, tat alamaz.

Kin taşımak yanan bir kömür parçasını başkasına atmak için eline almak gibidir. Sadece kendini yakarsın.

Bizden nefret edenlerden nefret etmeden yaşayalım. Gelin, bizden nefret edenler arasında nefretten kurtulmuş olarak yaşayalım.

Barışın geldiği gün, belki zamanla Arapların bizim çocuklarımızı öldürüşünü affedebilirim ama bizi kendi çocuklarını öldürmek zorunda bırakmalarını affetmek daha güç olacaktır.

Unutmak işte en iyi intikam.

İntikama odaklanan insan, normalde iyileşip düzelecek olan kendi yaralarını açık tutar.

Tartışmalarda sürekli haklı çıkma istemimiz de, içimizdeki iktidar duygusundan kaynaklanır. Bu yüzden bırakınız, ilişkinin diğer öznesi de haklı çıksın bazen; hatta çoğu zaman haklı olsun. Empati yapalım. Çünkü ikili ilişkiler, haklı olup olmama ya da bir yarış alanı değildir. Tarafların haklı çıkmaya çalışmaktan, çok birbirinden özür dilediği, hataları affettiği, açık aramayan, aksine açık kapatan olduğu ilişki sevgi temelli ve gelişkin bir ilişkidir ve fırtınalara dayanır güçlü bir ağaç gibi, kolay kolay yıkılmaz.

Düşmanlarına iyilik et, hediye ver. Rahat edersin.

Hayat, düşmanlığı ve kızgınlığı sürdürmek için çok kısa.

Affederim ama unutmam demek; Affetmeyeceğim demenin başka bir şeklidir.

En affedici insan, cezalandırma gücü varken affedendir. Mürüvvet ve akıl yönünden en eksik insan, kendinden aşağıdakine zulmedendir.

Olgun kimse affetmeyi borç, iyilik etmeyi farz olarak kabul eder.

Sana yapılan bir yanlışın intikamını almak, sana yapılan adaletsizliği gönül rahatlığıyla dile getirme özgürlüğünü ortadan kaldırmaktır.

Affedince yorulur insan, yalnız kaldığında bir de; ama insanı en çok yoran şey hayal kurmaktır, olmayacağını bildiği halde.

Zulmü affetmek büyüklük unutmak küçüklüktür.

Üç özellik büyüklüğün mayasıdır: Öfkeyi yenmek, kötülük yapanı affetmek, mal ve canla(insanlara) iyilik yapmak.

Kin taşımak yanan bir kömür parçasını başkasına atmak için eline almak gibidir. Sadece kendini yakarsın.