Umay Gedikoğlu

Her gölge hayatımdaki çığlığını bulup kayboluyordu.

Ölünceye dek seni seveceğimi sanmıştım baba Ama aşık oldum.

Bir gün yolda yürüyordum bir şarkı duydum kalbim acıdı.

Sana ihanetlerin en büyüğünü hazırladım, en kanlısını; bir gün beklediğin gibi benden.

Arabamı sağa çekip dikiz aynasında makyaj yaptım.

“ En son kötülüğün kaldı bende, en son ben sevebilirdim seni” diye biten.

“SEN YOKTUN, NİÇİN GELEYİM...” diyen bir aşk mektubunu anımsadım.

Omuzlarıma sürdüğüm gül kremini kokladım, tanrıya dua ettim.

Yüzünü, geçen yaz denizden çaldığım taşla Tem yoluna çizdim.

Birisi, dünden daha çok mektup yazdığımı söyleyebilir mi... Beni dünden daha az sevdiğini.

Sen bana bakmaya utanmaktan daha güzelini yaptın, Sana bakmamdan utandın. İnsan güzelliğinden mahcup olunca daha mı güzel olur… Penceredeki yansımama bakmıyorum; en güzel yerim gözlerim ama onları sensiz görmek istemiyorum. Çünkü sana yazıyorum…