Şükrü Erbaş

Üç noktayla biten bir cümleyim artık..

O mevsimim ki herkesten yapılmış

Ey tek heceli darlık...

Unutanlar, unutanlar

Dünyaya dokunmayanlar

Gövdesi sözünden önce gelenler

Dili şiddet olanlar

Güzelliği kimsesizler

Aşktan utananlar

Penceresi dışa açılmayanlar

Ancak kendileri uğrarlarsa karşı çıkarlar.

Gazete okumaz ve haksızlığa,

Dışarıda ezildikçe içerde zulüm kesilirler.

Seslerinin tonu yumuşak değildir.

Çünkü onlar karılarını döverler.

Köylüleri niçin öldürmeliyiz?

Sevgisiz büyüttüler çocukları

Bir büyük oyunda sonra yenildi çokları

Oyunlarda durmadan yenmeyi öğrettiler

Canı cehenneme rahat uyuyanın. Kapısını örtenin perdesini çekenin. Yüreği yalnız kendiyle dolu olanın. Duvarları ancak çarpınca görenin. Canı cehenneme başkasının yangınıyla evini ısıtıp yemeğini pişirenin.

Ayrılık ne biliyor musun? ne araya yolların girmesi, ne kapanan kapılar, ne yıldız kayması gecede, ne güz, ne ceplerde tren tarifesi, ne de turna katarı gökte... İnsanın içini dökmekten vazgeçmesi ayrılık.

Yağmur yağıyor Ömür hanım...gökten değil, yüreğimin boşluğundan ömrümün ıssız toprağına...Ve ben sonsuz bir düzlükte bir küçücük, bir silik nokta gibi eriyip gidiyorum.

Dönmek yenilmektir biraz da, yarım kalmasıdır çıkışlarımızın, korkaklıktır, alışkanlıkların güvenli küflü kabuklarına sığınmaktır.

Kimsenin kimseyi anlamadığı bir dünyada söz boşluğu dövmekten başka ne işe yarıyor ki?