Octavio Paz

Adımın ne olduğu önemli de ğil. Nereli olduğum da. Gerçekte ne adım var, ne cinsiyetim; ne yaşım, ne de doğum yerim. Erkek ya da kadın, çocuk ya da yaşlı, dün ya da yarın, Kuzey ya da Güney... İki cins, üç zaman, dört mevsim, dört yön... İçimde birleşir kaynaşırlar.

Kendi içimde kendime yer kalmadı.

“Ve ben ara sıra gördüm / insanın gördüğüne inandığını”

Mantığımızın ittiğini tenimiz bağrına basar.

Yalnızlık, insanlık durumunun en derin gerçeğidir. Yalnız olduğunu bilen tek varlık insandır.

Başkalarını taklit ederek başlarsınız, açıklık yoktur ve başarısız olmanın birçok nedeni vardır. Ancak orada yavaş büyüyen bir tohum bulunur.

İdeoloji, bizi vicdani kaygılardan kurtarır.

Biz zamanın çocuklarıyız ve zaman ümittir.

Nasıl yaşadığımız, nasıl öleceğimizi aydınlatır.

Kötünün büyüğü küçüğü olmaz. Kötü kötüdür.

Bana öyle gelir ki, insan, tarih içinde bir varlık değil, tarihin kendisidir.

İnsanlar bir öndere boyun eğdiklerinde özgür ve eşit olmaktan çıktılar.

İnsan uçsuz bucaksız kentte yalnız kalır, milyonlarca başka yalnızla yapayalnız.

Zincirler içindeki bir adamın yeryüzünü uçurması için gözlerini kapaması yeterlidir.

Toplumlar çelişkiler yüzünden değil, onları çözme yetenekleri olmadığı için ölürler.

Okumak, insanın kendine giden, aklının ucundan geçmeyen yollar bulmasıdır. Bu bir keşiftir.

Novalis demiştir ki; Düşümüzde düş gördüğümüzü görmeye başlayınca uyanma zamanı yakındır.

Demagog, kışkırtmalarıyla kaosu hazırlar; sonra da zorba darağaçlarıyla ve cellatlarıyla gelir, kendisini sunar.

Bir ağaçla bir düş arasındaki fark hakkında ne bilebilirim? Ağaca dokunabilirim; düşe sahip olduğumu bilirim.

Ne var ki insanlık hiçbir zaman kendi içine yerleşmemiştir: İnsanlık zamandır ve zaman benlikten sürekli ayrılıştır.

Yaşamak, gizemli bir gelecekte varacağımuz yere gitmek için geçmişte bulunduğumuz yerden yola koyulmak demektir.

İnsanın dünyası anlamlar evrenidir. Bu dünya, belirsizliklere, çelişkilere, çılgınlıklara veya şaşkınlıklara katlanabilir, fakat anlamsızlığa asla.

Kişinin kendi yalnızlığını duyması, kendini aşağı gördüğü anlamına gelmez; olsa olsa, kendi varlığını ötekilerden ayrı gördüğü şeklinde yorumlanabilir.

Marks, sosyalizmin uluslar arasında savaşa bir son vereceğine inanmıştı; adına ve mirasına el koyanlarsa, savaşı ulusların değişmez koşulu hâline getirdiler.