Yollarımız burada ayrılıyor, Artık birbirimize iki yabancıyız. Her ne kadar acı olsa, ne kadar güç olsa, Her şeyi evet her şeyi unutmalıyız. Her kaderin tesellisi bulunur, üzülme, İnsan ne kadar sevse unutabilir. Mevsimler, gelir geçer, yıllar geçer… Sen de unutursun bir gün gelir.

Sanırdım kendim ayrıyım Dost ayrıdır, ben gayrıyım Beni bu hayale salan Bu sıfat-ı hayvan imiş..

Artık demir almak günü gelmişse zamandan, Meçhule giden bir gemi kalkar bu limandan...

Sevdiklerinize zaman ayırın, yoksa zaman sizi sevdiklerinizden ayırır.

Biz zamanın çocuklarıyız ve zaman ümittir.

Şimdi olmazsa sen olmazsın, ama sen olmazsan şimdi de olmaz, o zaman sen zaman mısın?

Benlik kendini mekandan kurtardı, zamandan da kurtarabilirse eğer insan kendini sınırlayan canlılığın dışında başka türlü canlı kalmış olur.

Aşk ne kadar kısa ve unutmak ne kadar uzun.

Araya yıllar, yollar, inançlar girdi mi, birlikteliği korumak güç oluyor.

Geçmiş gibi görünen ne varsa hepsi içimde.

Bizim uygarlığımız belki binlerce yıl sonra yaşayan insanlara da geçecek.

İnsan şu dünyada tüm vaktini öldürmeye ya da tapınmaya harcıyor, hem de ikisini aynı anda: Senden nefret ediyorum!

Gitmeden önce düşün; çünkü döndüğünde bulduğunla, giderken bıraktığın asla aynı olmayacak.

Geçmişe dönmenin bir anlamı yok. Çünkü geçmişteki ben ve şimdiki ben bambaşka iki insan.

Merhaba bebeler. Dünya'ya hoş geldiniz. Buranın yazları sıcak, kışları soğuk geçer. Burası hem yuvarlak, hem ıslak, hem de kalabalıktır. Taş çatlasa bebeler, yaşayacak en fazla yüz yılınız var.

Üstümüzde bir yerde büyümekte gaddar tarih.

Aynı "insan" olabilirim, ancak asla eskiden olduğum kişi olmam.

Terbiyeli olmaya zaman ayırın, İNSAN olabilmenin SEMBOLÜ budur!

Biraz daha beklersen mutlaka unutursun.

Toprağın altında üzerindeki canlılardan daha fazla ölü var ve biz yaşamdan çok ölüme sahibiz. Sadece bir zamanlar sesleriyle etrafımızı saran şimdiyse yok olmuş insanlar değil kastettiğim, biz de yıldan yıla parça parça ölüyoruz. Henüz var olmayan da ölecek. Neredeyse her şey ölü.