Nâzım Hikmet

Sende ben imkansızlığı seviyorum. Fakat asla ümitsizliği değil.

Gelecek günler için gökten ayet inmedi bize. Onu biz kendimiz vaad ettik kendimize.

Ekmek hepimize yetmiyor, kitap da öyle ama keder... Alabildiği kadar.

Yaşamak, bir ağaç gibi tek ve hür, ve bir orman gibi kardeşçesine.

Benim gönlüm bir kartaldır.

Düşmana inat bir gün daha fazla yaşayacaksın.

Ya ölü yıldızlara götüreceğiz hayatı, ya da ölüm inecek yeryüzüne.

Arkadaşlık ağaca benzer, kurudu mu bir daha yeşermez.

Tahir olmak da ayıp değil Zühre olmak da, hattâ sevda yüzünden ölmek de ayıp değil.

Gerçek yaşamdan kaçan ve onunla bağıntısız konuları işleyen kimse, saman gibi anlamsızca yanmaya yargılıdır.

Şair başarılı olmak için, yapıtlarında maddi yaşamı aydınlatmak zorundadır.

Gerçek şair kendi aşkı, kendi mutluluğu ve acısıyla uğraşmaz. Şiirlerinde halkının nabzı atmalıdır.

Ve sömürgeciliğin her şeye rağmen yıkılmaya mahkûm olduğunu gösteren milletlerden biri de benim milletimdir.

Ben Türk dilinin şairiyim. Hayatımı buna adadım.

Ve aynı ihtirasla tekrar ediyorum yine. Onlar ki; toprakta karınca, suda balık, havada kuş kadar çokturlar. Korkak, cesur, cahil ve çocukturlar.

Bir senfoni vardı kulağımda çalınan, bitti artık hepsi...

Serçe gibisin kardeşim.

Giderayak işlerim var bitirilecek, giderayak.

Kararmasın yeter ki; sol memenin altındaki cevahir!

İnsan, ya hayrandır sana, ya düşman. Ya hiç yokmuşsun gibi unutulursun, ya bir dakika bile çıkmazsın akıldan.

Ben, sensiz yaşayamam diyenlerden değilim. "Sensiz de yaşarım; ama seninle bir başka yaşarım.

Boğazlanan bir çocuğun kanı gibi aktı zaman. Sonra resmen kapandı o fasıl, şimdi üçüncüden bahsediyor, Amerikan doları fakat gün ışıdı her şeye rağmen.

Ben içeri düştüğümden beri güneşin etrafında on kere döndü Dünya.

Şimdi on yaşına bastı. Ben içeri düştüğüm sene ana rahmine düşen çocuklar.