Namık Kemal

Barika-i hakikat, müsademe-i efkârdan çıkar.

Yüksel ki yerin bu yer değildir, dünyaya gelmek hüner değildir.

Vatan, bize kılıcımızın ekmeğidir.

Bazen fikirlerini de değiştirmelisin. Çünkü sen fikirlerinin kölesi değil, sahibisin.

Kimse takdir edemez alemde/Kendi mahiyetini reyi ile/Münferit vasıta-i rüyet iken/Göremez kendini dide bile (Kimse kendi niteliğini kendi görüşüyle algılayamaz. Tek görme organı göz olduğu halde gözün kendini göremediği gibi.)

Vatan sevgisinden maksat, toprağa değil, onun üstünde yaşayan insanlara duyulan sevgidir.

Vatanın bağrına düşman dayamış hançerini; yok mudur kurtaracak baht-ı kara mâderini?

Ne efsunkâr imişsin ah, ey dîdar-ı hürriyet; Esir-i aşkın olduk, gerçi kurtulduk esaretten.

Devlet, halkın ne babasıdır, ne hocasıdır, ne vasisidir, ne lalasıdır.

Biraz dinleneyim.

Kimsenin lütfuna olma tadip, bedeli cevheri hürriyettir.

İnsan vatanı sever, çünkü hürriyeti, rahatı, hakkı vatan sayesinde kaimdir.

Köpektir zevk alan Sayyad-ı bi insafa hizmetten.

Terbiye ana kucağından başlar; her söylenilen kelime, çocuğun şahsiyetine konan bir tuğladır.

Ne mümkün zulm ile bidad ile imha-i hürriyet.

İnsan, ne idraksiz mahlûktur! Herkes kimsenin sağ kalmadığını bilir de, kendi öleceğine inanmak istemez.

Dünyada bir mutlu gün yoktur ki, mutluluğu dünden hazırlanmış olmasın.

Düşene gülen acıyandan çok bulunur.

Bu kadar adam gördüm, içlerinden hiçbiri dünyadan hoşnut değil, hiçbiri de dünyadan gitmek istemez.