Haruki Murakami

İnsan ister dâhi ister aptal olsun, yalnızca kendine ait saf bir dünya asla mümkün olmaz.

İyi insanların işi iyi insanlarlaydı. Şeytanın işleri şeytani olanlarla. Bir tür işbölümü gibi.

Bir insan sadece yaşayarak, bir başkasına, düzeltilmeyecek kadar zarar verebiliyormuş.

Dünya yoğunlaştırılmış olasılıklara bağlı olarak ortaya çıkarılmış bir yuvarlak masadır.

Sen henüz tam oturmamış bir insansın. Tereddütlerin, pişmanlıkların, zayıflıkların var.

İnsan denen şey, anılarını yakıt olarak kullanıp yaşamını sürdürüyor olamaz mı acaba?

Gece yarısından sonra zamanın kendine özgü bir akışı vardır, ona karşı koyamazsınız.

O yaralardan kaçınamayacağım bir gün gelse bile, geri dönebileceğim bir yer lazım.

Bir anlam veremediğim şeyleri, birilerine yıkınca kendimi daha rahat hissediyorum.

Kötü günlerin iyi tarafları da vardır. İnsanları tanırsın, özellikle yanında sandıklarını.

Ağlamak istedim ama insan ağlamak isteyince tek bir damla gözyaşı bile dökülmez.

İster erkek olsun ister kadın,hatta bir köpek. Hoşuma gidenlerin sayısı çok değildir.

Gece yarısından sonra zamanın kendine özgü bir akışıvardır. Ona karşı koyamazsın.

Herkesin okuduğu kitapları okursan, sadece herkesin düşündüğünü düşünürsün.

Gerçekten çoğu insanın ellerine özgürlük geçecek olsa, ne yapacaklarını şaşırırlar.

Uykunun tutmadığı geceler üst üste gelince insanın aklına gereksiz şeyler üşüşür.

Yürekten sevdiğin bir kişi varsa, bir kişi olsun yeter, hayatın kurtulmuş demektir.

Nasıl para kazanacağının yollarını düşünüp durduğunda bir parçan kayıp oluyor.

Her şeyin yolunda gideceğine inanırsan, dünyada korkacağın hiçbir şey kalmaz.

İnsan sadece varolarak diğer bir insanda dönüşü olmayan yaralar açabiliyordu.

Herkes konuşmanın tam ortasında kafasına estiği gibi telefonu kapatıveriyordu.

Bir başkası tarafından bu denli sevilmek, insana kendine nasıl hissettirir acaba?

Dünyada ancak bir kadın bedeni üzerinden anlatılabilecek türde şeyler vardır.

Tam şuramda bas bir tını duyuyorum.Beni kemiklerime kadar titreten bir tını.