Emily Brontë

Yalnız, ihanet ile şiddet iki ucu sivri oklara benzer; kullananları düşmanlarından beter yaralar.

Okunacak bir sürü iyi kitap var, oturun da okuyun biraz. Oturun şuraya da aklınızı kurtarın!

Bu dünyada mutluluk olmadığına beni inandırmak istiyorsunuz, ne kadar da kötüsünüz.

Seve seve kendiliğimden yapacağım bir şeyi niçin bana zorla yaptırmaya kalkıyorsunuz?

Ben kimseye ne haksızlık ettim ne de bundan pişmanlık duyuyorum. Mutluyum da.

Etrafta konuşacak kimse olmadığı için, sürekli kitaplarının arasında vakit geçiriyor.

Niye bu kadar değiştim? Niye bir- iki sözcük beni böyle zıvanadan çıkarıyor?

Engel olabildiğim müddetçe, kimsenin beni rahatsız etmesine izin vermem.

Sanki dünyanın tadı tuzu kalmamıştı, bundan böyle düzeleceği de yoktu.

Aklı başında bir kimse, dostluk konusunda kendi kendine yetmeli.

Ne olursa olsun,insan eski bir dostu özlemeden edemiyor.

Zamanla herkes, kendisi için var olma gereksinimini duyar.

Kötü bi yürek en sevimlileri bile çirkinden de kötü yapar.

Hayat, düşmanlığı ve kızgınlığı sürdürmek için çok kısa.

Gururlu insanlar kendileri için üzücü acıları doğururlar.

Monotonluk ve ölüm bana bir ve aynı şey gibi geliyor.

Zihnim mezardayken bedenim yaşamış, ne yapayım?

Başkalarının cennetinde gözüm de yok gönlümde.

Babama olan sevgimi hiçbir şeyle kıyaslayamam.

Ah,bütün çocuklar annelerini babalarını severler.

Öldürülenler, öldürenlerin peşini bırakmazlar.

Dünya artık yaşamaya değmez,değil mi?

Akıllı bir insanın en iyi dostu, kendisidir.

Dürüst bir insan yaptıklarını saklamaz.