her şey benim kalbimdir diyorum her şey kalbimdir diyorum işte o zaman ölüme eşitliyorum aklığını.

Dışarısının tasallutundan kurtulduktan sonra iç ve dış dünya arasına fark koymadan yaşarsan bambaşka bir doygunluğa ulaşırsın.

Bebeğin içsel bir dünyadan dışsal olanına geçtiğini gösterir önemli bulgu, hem anne hem bebek rolüne soyunup kendi kendini sallamasıdır.

Birisi bana seyahat etmek neye yarar, insan kendisini hiç terketmiyor ki demişti.

Uzaktan tanıdık oluyorum yakınlaştığım bu yabancıya.

İçin içine sığmadığında, taştığında sen senden bariz, hayat durur kalbinle beraber.

İçimizde olanlarla aramıza mesafe koyamayız.

Dünyadaki gerçek yerim kendimin ötesinde bir yer oluvermişti ve bu yer benim içimde olsa bile, yeri tam tamına belirlenemezdi.

Yalnızca kentte değil, kendi içinde de kayboluyordu.

Geçmiş gibi görünen ne varsa hepsi içimde.

Kalp ne ile doluysa, dudaklardan o dökülür gider.

Biz bir insandan nefret ettiğimizde, kendi içimizde yuvarlanıp bu insanın görüntüsüyle karşımıza çıkan birinden nefret ederiz. Bizim kendi içimizde olmayan şey, bizi kızdırmaz.

İnsanın kendinden başka dönebileceği bir yer var mıdır ki?

Dünyanın sonu insanın yüreğinin içinde gelir.

Kendi dünyasını kazanır dünyayı kaybeden.

İçimde kırk kadın, Kırkı da yabancı. Kırkı da öteki.

Acıları dev aynasında büyüten rezil bir hassasiyetim var.

Bir ben var ki benim içimde benden öte benden ziyade.

Kendi içimde öncesizden sonsuza sürüp giden bir şeyin varlığını fark ettim.

Sevgi, ışık türünden kendisini çoğaltan değilse nedir? Ben bunu her gün yaşıyorum; kalpleri taş yüklü olanlar, başka halkları sevdikçe kalplerinde sevgiye yer kalmayacağını sanıyorlar; halbuki insan kalbi sevdikçe büyüyor. Ben topraklarımızın halklarını sevdikçe kendi halkımı daha da çok seviyorum.