Hayat olayları bir yöne doğru akıtırsa insanları da o yöne doğru döndürmeye başlar.

O yaptı. Yol gösterici yıldız yok.

Ormanda karşıma iki yol çıktı. Ben en az kullanılmış olanı seçtim.

Gerçekten sizin için yaratılmış şeyler size doğru gelecektir.

Bırak dünya sana gelecek yolu kendisi bulsun.

Hayatın akışına bağlı kalabilenler, başka bir güce ihtiyaç duymayanlardır.

Gökyüzü ve yeryüzü acımasızdır, bütün yaratıkları saman köpekler gibi görür.

Yol, tüm varlıkların başlangıcı ve doğru ile yanlışın ölçüsüdür.

Yıldızını takip edersen, hedefin kaçırmazsın.

Tao yoldan daha çoktur. O yoldur ve yolu açan yoldur. O üzerinde tüm yaratıkların yürüdüğü sonsuz bir caddedir.

Ben hayatımı yönlendirmedim. Onu tasarlamadım. Asla kararlar vermedim.Her şey her zaman kendiliğinden geldi ve benim yerime yaptı. İşte hayat budur.

Önümüze çıkan yolların yalnız birini seçmek zarureti, bizi, diğer yolların götüreceği ülkeleri görmekten mahrum bırakır.

Tarihini değiştiremeyenler, talihini değiştiremezler.

Yol, gerçek ve yaşam Ben’im. Benim aracılığım olmadan Baba’ya kimse gelemez.

Onlar evrim dediler, bu yaptıklarımız devrim dediler... Ah zekâsına kedi işeyesi nefer; her şey kader!

Son pişmanlık sabaha varmaz bir karanlık. Nefsinin dişleri kalmamış seni dişlemekten yazık. Belki sana göre ben delirmiş ve sorunluyum; ben senin varmak istediğim o yolun sonuyum.

Bir işaret et, bir çizikten yol bulurum. Bir çizikten değil miydi onca köprü kurduğun?

Kimler önüne geçebilir zamanın akışının? Cümlelerimin noktalarına kaç zamanda ulaşırım?

Kaç tabut gömülecek yeraltına ve kaç kişi gidecek habersiz uzaklara? Kaç yalan yıkacak güvenleri? Kaç satır yazılacak kader kitabına ve kaç dua edeceksin tanrına, kaç damla gözyaşı dökeceksin?

Benim kaderim ağlamak, alnımda ağlamak yazıyor.